Ís­lenskir her­menn?

Greinin er birt sem skoðun og höfundur tilgreindur sem þingmaður Sjálfstæðisflokksins; gagnsæið er fullnægjandi. Rökstuðningurinn er skipulegur og byggir á sannreynanlegu efni: grein 42.7 í Lissabon-sáttmálanum er réttilega tilgreind, yfirlýsing Þorgerðar Katrínar Gunnarsdóttur er nefnd, og tillaga Andrius Kubilius um 100 þúsund manna fastaher ESB er vitnuð. Þetta gefur lesandanum raunveruleg viðmið til að meta rökin. Veikleikarnir snúa fremur að hugverkinu en heimildavinnunni. Fullyrðingin „ekkert kemur þar hins vegar fram um að Íslendingar gætu ekki verið kallaðir í mögulegan ESB-her" er ályktun höfundar en er sett fram sem staðreynd; hér hefði verið eðlilegt að vísa í raunverulegan texta viðræðnanna eða viðurkenna að þetta sé túlkun. Niðurstaðan, að varnir Íslands séu „þegar tryggðar eins og best verður á kosið" eingöngu vegna varnarsamnings við Bandaríkin, tekur ekki á augljósum gagnrökum: óvissu um skuldbindingar Bandaríkjanna undir forystu Trump, rýrri viðveru þeirra á Keflavíkurflugvelli, og þeirri staðreynd að NATO-aðild útiloki ekki samhliða ESB-varnarsamstarf. Að sleppa þessum sjónarmiðum alveg veikir rökstuðninginn sem hugverkssmíð, þótt skoðanagrein sé ekki bundin af kröfum um jafnvægi. Heilt yfir er þetta ágætt pólitískt innlegg með skýrum tilvísunum, en hefði staðið styrkara ef höfundur hefði tekist á við sterkustu mótrök ESB-aðild sinnar.