Þöglu börnin gleymast í kerfinu

Greinin er birt sem ritstjórnarefni en ber öll einkenni kynningarviðtals eða persónulegrar sögu: ein heimild, engin andsvör frá þeim aðilum sem gagnrýndir eru, og ákall um fjáröflun í lokin. Sem persónuleg saga er hún vel sögð, nákvæm í smáatriðum og gefur lesandanum skýra mynd af reynslu fjölskyldunnar. Vandinn er hins vegar sá að greinin setur fram ítarlegar fullyrðingar um kerfisbresti, skort á stuðningi í leikskóla, rofna þjónustu milli ríkis og sveitarfélaga og fleira, án þess að nokkur opinber aðili, stofnun eða sérfræðingur fái tækifæri til að svara eða setja sjónarmið Þuríðar í samhengi. Leikskólinn sem hún lýsir atviki úr, sveitarfélagið Garðabær og ríkisstofnanir sem bera ábyrgð á talmeinaþjónustu eru öll nafnlaus og orðlaus. Þar sem fullyrðingarnar varða þjónustubresti hins opinbera hefði verið sjálfsagt að leita eftir viðbrögðum. Auk þess endar greinin á beinni hlekkjun á fjáröflunarsíðu Þorláksskóla, sem gerir hana að hluta til söfnunarefni frekar en hlutlausri umfjöllun. Þetta dregur úr trúverðugleika greinarinnar sem fréttaflutnings, þótt hún sé eðlileg og gagnleg sem persónulegt viðtal.