Þegar pólitíska tilfinningarótið tætir niður gagn­rýna hugsun og van­virðir tjáningar­frelsið

Greinin er skoðanagrein frambjóðanda og ber að meta sem slíka, ekki sem fréttaflutning. Höfundur gerir gagnsætt grein fyrir flokkstengslum sínum, sem er til fyrirmyndar. Hins vegar eru rök hennar byggð nánast eingöngu á óljósum tilvísunum í upplifun „margra" og atburði á samfélagsmiðlum, án þess að eitt einasta tiltekið dæmi sé nefnt. Fullyrðingin „ég hef einnig séð dæmi þar sem fólk, þar á meðal hinsegin einstaklingar, fær harkaleg viðbrögð" er óstudd tilvitnun í eigin reynslu sem lesandinn getur ekki kannað. Greinin vísar til hinsegin fánans sem „fána margra nýrra viðhorfa og væntinga til lífsins" en skilgreinir aldrei hvaða „hugmyndafræði" hún á við, sem gerir kjarnann í röksemdafærslunni óljósan. Tilvísun í tjáningarfrelsi stjórnarskrárinnar er eini staðfestanlegi viðmiðspunkturinn. Sem skoðanagrein er þetta ásættanlegt innlegg í opinbera umræðu, en rökstuðningurinn skorti dýpt. Höfundur setur fram fjölmargar spurningar, en svarar engu nema með almennum orðum um virðingu og umburðarlyndi. Samanburðurinn við önnur málefni (fíknivanda, geðraskanir) er reistur á tilfinningum, ekki gögnum um raunverulega dreifingu fjármuna eða athygli. Fyrir pólitíska skoðanagrein eru rökin of þunn til að standa vel undir þeim stóru fullyrðingum sem fyrirsögnin gefur til kynna.