Það er ekki nóg að tala um geð­heil­brigði. Það er kominn tími á að­gerðir

Greinin er birt sem skoðanagrein og skal metin sem slík. Jóna Kristín Einarsdóttir skrifar af eigin reynslu sem aðstandandi og nýútskrifaður hjúkrunarfræðingur, sem gefur henni ákveðna stöðu til að fjalla um efnið. Persónulega frásögnin er sannfærandi og vel samin; kjarninn er skýr og tilfinningaríkur. Sem rökstuðningur er greinin þó frekar grunnsæ. Höfundur vísar í almenna umræðu um skort á úrræðum, yfirfullar deildir og yfirlýsingar fagfólks, en tilgreinir engar tölur, skýrslur eða opinber gögn sem styðja staðhæfingarnar. Áskorunin til stjórnvalda er almenns eðlis og segir ekkert um hvaða aðgerðir vanti eða hvað hafi verið reynt. Þetta er ekki gallinn sem slíkur í skoðanagrein, en röksemdafærslan hefði verið sannfærandi ef höfundur hefði t.d. vísað til biðlista, niðurstaðna embættis landlæknis eða skýrslna sem staðfesta myndina sem hún dregur upp. Heiðarleiki greinarinnar er ótvíræður; höfundur reynir ekki að fela sinn eigin sjónarhól. Engu að síður fer greinin ekki miklu lengra en margir hafa áður sagt, og hugmyndafræðileg framsetningin er fyrst og fremst krafa um aukna opinbera þjónustu.