Sindri Freyja grýtt eftir Gleðigönguna: „Tóku þá ákvörðun að það má bara drepa transfólk á götunni“

Frétt sem þessi, þar sem alvarleg árásar- eða ofbeldisásökun er flutt, krefst þess að blaðamaður geri meira en að endurbirta myndband af samfélagsmiðlum. Lögreglan er augljós heimild: var kært, voru atvik skráð, hvaða viðbrögð komu? Ekkert af þessu er kannað. Sindri Freyja segist sjálf/sjálfur að ekki hafi verið hægt að hringja á lögreglu, en blaðamaður hefði engu að síður getað haft samband til staðfestingar eða til að kanna hvort eitthvað hafi borist. Greinin birtir einungis sjónarhorn eins aðila og bætir við eldri tilvitnun úr viðtali við RÚV til að byggja undir sömu frásögn, en enginn annar ber vitni um atvikið og ekkert óháð mat er lagt fram. Þetta þýðir ekki að frásögnin sé ósönn; hún er hins vegar ósannreynanleg innan fréttarinnar sjálfrar. Framsetningin er samúðarfull og setur atburðinn í samhengi við bakslag gegn hinsegin fólki, sem er lögmætt sjónarhorn, en einhliða framsetning án nokkurrar tilraunar til sjálfstæðrar staðfestingar dregur úr fréttgildi. Fyrir ritstjórnarefni er þetta veikt verk.