Mun Íransstríðið ganga frá NATO?

Stærsti veikleikinn er að greinin byggir alfarið á einum viðmælanda og setur fram hans túlkun á flóknu alþjóðaátaki sem nánast staðreynd. Hilmar Þór er prófessor, en sérsvið hans samkvæmt opinberum heimildum er fyrst og fremst þróunarhagfræði og fjármál, ekki hermálefni eða alþjóðaöryggi. Blaðamaðurinn spyr ekki gagnrýninna spurninga og ögrar ekki fullyrðingum viðmælandans, til dæmis þeirri að „NATO sé búið að vera" eða að „ekkert traust sé til staðar". Þetta eru stórar yfirlýsingar sem kalla á mótvægi, hvort sem það kæmi frá öðrum fræðimönnum, erlendum sérfræðingum eða opinberum yfirlýsingum NATO. Þá er vert að nefna að nokkur staðhæfing um atburðarás, til dæmis um „10 punkta plan" frá Íran í gegnum Pakistan, er ekki studd neinum nánari heimildum. Ýmsar tölulegar fullyrðingar, eins og 2 milljónir dollara á skip í Hormússundi, eru settar fram án tilvísunar í uppruna. Greinin er í reynd álitsgrein klædd í fréttabúning: fyrirsögnin er spurning sem gefur í skyn hlutlausa greiningu, en efnið er einhliða mat eins manns. Ef ætlunin var sérfræðingaviðtal hefði verið æskilegt að gera grein fyrir því í inngangi og bæta við a.m.k. einu öðru sjónarhorni til að gefa lesandanum betri heildarmynd.