Vilhelm Jónsson skrifar: Milljörðum varið í hjúkrunarheimili — en vandinn enn sá sami

Greinin er birt sem lesendagrein og ber að meta á forsendum skoðanabirtingar. Röksemdafærslan er þó óvenju veik, jafnvel í þeim flokki. Höfundur heldur fram að opinberir fjármunir hafi verið sóað, en gefur engin heildstæð gögn um fjárveitingar til öldrunarþjónustu á landsvísu eða á Austurlandi; fjárhæðir eins og 640 milljónir króna og „nálægt einum milljarði" standa án tilvísunar í fjárlög, endurskoðunarskýrslur eða opinber gögn. Eina staðfesta heimildin er kaupverð úr fasteignaskrá (45 milljónir króna árið 2019), sem er vel. En greinin er full af ófullgerðum listum: „Það hefði verið mögulegt að:" og „Slík leið hefði getað:" án þess að punktar fylgi; þetta bendir til þess að greinin hafi verið gefin út í ófullu formi, sem dregur úr trúverðugleika hennar og ætti að hafa verið birt í loknu horfi. Framsetningin er tilfinningaleg en einsleit. Höfundur leggur upp með niðurstöðu (fjármunir sóaðir, vandinn ósvarað) og allir spurningaflokkarnir styðja sömu röksemd án þess að gefa nokkurt rými fyrir andsvar; hvorki er vísað til sveitarstjórnar Fjarðabyggðar, Heilbrigðisráðuneytisins né rekstraraðila hjúkrunarheimilisins. Í skoðanagrein er jafnvægi ekki krafa, en hugvitsleg heiðarleiki krefst þess að höfundur bregðist við augljósum mótrökum, til dæmis hvort byggingarreglugerðir eða aðgengiskröfur hafi gert endurbyggingu gömlu Hulduhlíðar óraunhæfa. Þess í stað er lesandinn skilinn eftir með tilfinningaleg rök og tóma listapunkta. Tilfinningakafli greinarinnar um maka sem eru „skildir að" og fólk sem „hrekjast milli byggðarlaga" er áhrifaríkur en algjörlega án dæma eða heimilda. Greinin nær ekki að sannfæra lesandann um að vandinn á Eskifirði sé kerfislægur en ekki staðbundinn, sem er einmitt meginforsendan.