Greining Kol­brúnar Bergþórsdóttur á geðástandi and­stæðinga ESB

Greinin er birt sem skoðun og skal metin sem slík. Meginstyrkur hennar er skýrt afmarkað röksemdafærsluefni: höfundur bendir á tiltekna orðræðuaðferð í pistlum Kolbrúnar Bergþórsdóttur og rökstyður af hverju hún sé vandkvæðum háð í lýðræðislegri umræðu. Tilvitnanir í tvo nafngreinda pistla („Óttinn við já-ið" og „Hræðslan við 29. ágúst") gefa lesandanum tækifæri til að sannreyna túlkunina sjálfur, og það eflir trúverðugleika röksemdaferðarinnar. Hins vegar lýtur gagnrýnin að mestu leyti í eina átt. Höfundur áskilur sér rétt til að gagnrýna sálfræðilega framsetninguna hjá Kolbrúnu en svarar ekki sjálfur þeim efnislegu rökum sem hann telur vanta í umræðuna, svo sem um fullveldi, fiskveiðistjórn eða samningsstöðu. Þar mætti spyrja hvort greinin þjáist af skyldri einstefnu: hún gagnrýnir það að taka ekki á rökum, en beitir sjálf sömu aðferð með öfugu formerki. Einnig er niðurlagið nokkuð fyrirsjáanlegt, sem dregur úr sannfæringarkraftinum. Rökstuðningurinn um endurtekninguna sem orðræðutækni er skýr og vel settur fram, en greinin hefði orðið sterkari ef höfundur hefði tekist á við a.m.k. eitt efnislegt atriði úr pistlum Kolbrúnar í stað þess að halda sig eingöngu við formgagnrýni. Sem skoðanagrein er þetta samt vel skrifað og samkvæmt í rökstuðningi.