Þegar báðir græða
Arnar Sigurðsson, annar eigenda vínverslunarinnar Santé, lýsir útflutningi fyrirtækisins á víni til Danmerkur og Færeyja og tengir hann við sögu einokunarverslunar og þekkt dæmi um viðskiptahindranir. Hann gagnrýnir fjármálaráðherra fyrir að vilja draga rekstur með vörulager á Íslandi fyrir dómstóla og telur ríkið tvísaga.
Útflutningurinn er skrautfjöður greinarinnar en ekki deiluefnið. Höfundur lýsir sjálfur málatilbúnaðinum þannig að hann snúist um sniðgöngu einokunarlaga vegna vörulagers á Íslandi. Þó er hvergi útskýrt hvaða sölu ríkið telur ólögmæta, og líklega snýr hún ekki að flöskum sem fara til Þórshafnar. Með því að stilla útflutningi upp sem þungamiðju virðist ríkið refsa fyrir sölu sem það hefur í raun ekkert við að athuga. Þar er rökfærslan í besta falli villandi.
Sögulegu dæmin eru lífleg og vel þekkt: Hólmfastur, japanski snjórinn, Poitiers og kjúklingaskatturinn. Þau sýna að viðskiptahindranir geta verið fáránlegar en svara ekki rökum með einkasölu á áfengi, sem byggja einkum á lýðheilsu. Þeim rökum er aldrei mætt. Fullyrðingin „Enginn tapar“ gengur einfaldlega fram hjá þeim, og upphrópunin um „illkvittnasta embættismannakerfi heims“ kemur í stað rökstuðnings.
Höfundur upplýsir um fjárhagslega hagsmuni sína, sem er til fyrirmyndar, þótt það komi aðeins fram í lokin. Eftir stendur vel skrifaður málflutningur hagsmunaaðila sem forðast kjarna málsins.
