Já-sjá leiðir til Já-já

Greinin er birt sem skoðanagrein og ber að meta sem slíka. Röksemdafærslan er skýr og fylgir innri rökfræði: höfundur lýsir aðildarferlinu og hvers vegna hann telur að skriðþungi þess geri nei í seinni atkvæðagreiðslu ólíklegt. Til stuðnings vísar hann í tvo nafngreinda aðila, Carl Baudenbacher, fyrrverandi forseta EFTA-dómstólsins, og Ólaf Ragnar Grímsson, fyrrverandi forseta Íslands. Báðir eru viðurkenndar raddir í umræðunni og sannreynanlegir, þótt ekki sé ljóst hvar eða hvenær nákvæmlega viðkomandi settu þessi sjónarmið fram; nánari tilvísanir hefðu styrkt textann. Veikasti hlekkurinn er að báðar heimildirnar styðja sömu röksemdina; engin gagnrök eru skoðuð eða rædd, til dæmis fordæmi þjóða sem hafa stöðvað eða snúið við aðildarferli (Noregur 1972 og 1994, Sviss, jafnvel Ísland sjálft 2015). Skoðanagrein þarf ekki jafnvægi í hefðbundnum skilningi, en rökstuðningurinn hefði verið sannfærandi ef höfundur hefði a.m.k. viðurkennt og mætt helstu gagnrökum í stað þess að hunsa þau algjörlega. Tilvísun í „170 þúsund blaðsíðna regluverk" er ekki nánar tilgreind en vísar í opinber gögn ESB sem lesandi getur sannreynt. Tónninn er skýrt á móti ESB-aðild, sem er eðlilegt í skoðanagrein, en einhliða val heimilda dregur úr sannfæringarkrafti.