Eitt og annað um meirihlutaálit utanríkismálanefndar

Greinin er merkt sem lesendagrein eða skoðun og er í raun leiðari Viðskiptablaðsins. Hún ber því að meta á forsendum rökstuðnings og hugverklegrar heiðarleika fremur en hefðbundinnar fréttajafnvægis. Á þeim forsendum stendur greinin nokkuð vel: hún vísar í meirihlutaálit utanríkismálanefndar, sérfræðiálit Hagfræðistofnunarinnar og tilgreinir tölulegar staðreyndir um finnska dæmið, þar á meðal hlutfallstölur um fjárlagahalla, varnarútgjöld og orkukostnað. Tilvitnunin í nefndarálitið um vaxtamun er bein og orðrétt, sem styrkir sannreynanleika. Það sem veikir greinina er hins vegar nokkurt. Í fyrsta lagi er fullyrðingin um 202 milljarða króna möguleg sekt ótengd við greinilega útreikninga; lesandinn fær enga sundurliðun á hvernig sú tala er fengin, og hún virðist gefa til kynna að hámarkssektin yrði alltaf beitt, sem er sjaldgæft. Í öðru lagi notar höfundurinn finnska dæmið sem beina hliðstæðu við Ísland en viðurkennir ekki muninn á aðstæðum ríkjanna, til dæmis stærð hagkerfa, aðild að NATO og hernaðarlega samhengið, sem dregur úr styrk samlíkingarinnar. Í þriðja lagi er niðurlagið um bankaskatt og fjögur hundruð þúsund króna árlegan kostnað á fimmtíu milljóna króna lán sett fram án heimildar eða útreikningsaðferðar. Rökstuðningurinn er í heild sinni einhliða gagnvart ESB-aðild, sem er fullkomlega lögmætt í skoðanagrein, en höfundurinn hefði styrkt mál sitt með því að takast á við mótrök frekar en að hunsa þau. Greinin er ágæt skoðanagrein með sannanlegum tölum en nokkuð einhæf í rökfærslu.