Geti munað allt að tvö þúsund krónum á matarkörfunni eftir verslunum

Greinin er í raun endurbirting á tilkynningu frá Verðlagseftirliti ASÍ, næstum orðrétt á köflum. Heimildagrunnurinn er skýr: nafngreind stofnun, tiltekinn mælitími og sannreynanlegar tölur. Það er styrkur. Veikleikinn er hins vegar augljós: blaðamaðurinn bætir engu sjálfstæðu við. Engin verslun fær að svara, hvorki Nettó sem kemur hvað verst út né Bónus eða Krónan; ekkert er rætt við neytendaverndaraðila eða fræðimenn um hvort aðferðafræði ASÍ standist gagnrýni. Þetta skiptir máli vegna þess að ASÍ er hagsmunasamtök launafólks og niðurstöður þeirra geta haft bein viðskiptaleg áhrif á nefndar verslanir. Einfalt símasamtal við eina af verslununum fjórum hefði styrkt fréttina verulega. Kaflinn um Salling-vörur er gagnlegur viðbót, en jafnvel þar vantar rödd frá Bónus eða Hagkaupum um hvað þeir stefna að með breyttu úrvali. Framsetningin er að mestu hlutlæg, en þar sem einungis sjónarhorn ASÍ birtist verður heildarmyndin einsleit. Ritvinnslan er ábótavant: textinn endurtekur sama efnið næstum orðrétt í tveimur eintökum innan greinarinnar.