Stundum þarf ein­fald­lega að segja: „Af­sakaðu þetta“

Greinin er skýrt viðtal eða persónuleg faggrein þar sem Eydís Líndal Finnbogadóttir lýsir reynslu sinni sem forstjóri sameinaðrar stofnunar. Sem viðtal er þetta vel unnið: blaðamaðurinn leitar eftir praktískum dæmum, spurningar eru skerandi og viðmælandinn gefur ítarleg svör með áþreifanlegum atriðum, svo sem fjarvinnudögum, kostnaði við nýtt lógó, handbók ríkisins um sameiningar og ákveðnum tölum eins og starfsmannafjölda (um 80) og starfsstöðvum (sex). Eydís vísar einnig til umhverfis-, orku- og loftslagsráðuneytisins sem ákvörðunaraðila, sem styrkir frásögnina. Hins vegar er vert að nefna tvennt. Í fyrsta lagi er enginn annar rödd í greininni: ekkert sjónarhorn starfsfólks, stéttarfélaga eða þeirra sem kunna að hafa upplifað sameininguna á annan hátt. Þótt viðtalsformið réttlæti að ein rödd sé ráðandi, hefði jafnvel stutt viðbót frá starfsfólki eða sérfræðingi í skipulagsfræðum gefið dýpri mynd. Í öðru lagi eru „fræðin" nefnd á nokkrum stöðum, til dæmis um 20% hóp sem er á móti breytingum, án þess að heimildir séu tilgreindar. Lesandinn getur ekki staðreynt þessa tölu. Tóninn í greininni er jákvæður gagnvart sameiningunum og Eydís fær rúm til að tala fyrir þeim án gagnrýninnar spurningar um hvort kostnaður eða röskun hafi verið vanmetin. Þetta skapar nokkra einhliða mynd, þótt það sé viðbúið í viðtalsformi.