Prófessorar hótuðu Háskóla Íslands hárri skaðabótakröfu
Fréttin er endursögn á umfjöllun Gímaldsins, sem byggði á tölvupóstum sem sá miðill fékk aðgang að. Heimildin er nefnd hreint út og bein tilvitnanir eru merktar, en ekkert er lagt til frá eigin ritstjórn: hvorki svar frá Háskóla Íslands né frá prófessorunum sjálfum. Niðurstaðan er einsleitt raddaval í máli sem er augljóslega umdeilt.
Heimildarkeðjan er skýr og það er greininni til tekna. Lesandinn fær að vita að efnið kemur frá Gímaldinu, að það styðjist við tölvupósta sem sá miðill fékk aðgang að, og tilvitnanir eru settar innan gæsalappa með tilgreindum sendanda. Tilvísun í lagagreinar úr bréfi lögmannsins, 11. gr. stjórnsýslulaga og 65. gr. stjórnarskrárinnar, er sannreynanleg. Bakgrunnur um Baudenbacher og EFTA-dómstólinn er gagnlegur og hnitmiðaður.
Það sem vantar er annar helmingur málsins. Háskóli Íslands er hér sakaður um að rifta bindandi leigusamningi og brjóta jafnræðisreglur; sjónarmið skólans eru afgreidd í einni setningu án tilvitnunar, án nafngreinds talsmanns og án þess að fram komi hvort óskað hafi verið eftir svörum. Sömuleiðis er ekkert samband haft við Hannes Hólmstein eða Ragnar Árnason til að spyrja út í póstana. Öll bein tilvitnun í greininni kemur frá sömu hlið deilunnar.
Að auki er hér engin eigin skýrslugjöf. Miðillinn hefur ekki tölvupóstana sjálfur, tímalínan er ekki sjálfstætt staðfest og engin tilraun gerð til að útskýra hvaða reglur gilda um afnot af Hátíðarsal, sem er kjarni ágreiningsins. Þetta er heiðarlega merkt endurvinnsla á annarra vinnu, en endurvinnsla samt: lesandi sem styðst eingöngu við þessa frétt fær einhliða mynd af umdeildu máli þar sem nafngreind stofnun fær ekki að tala.
