„Hver ber ábyrgðina?“
Fréttin er viðbragðsfrétt við PISA-niðurstöðum þar sem einn þingmaður fær orðið nánast óskiptan. Blaðamaður var á blaðamannafundi menntamálaráðherra en efni fundarins kemur ekki fram, og engin rödd svarar ásökunum þingmannsins. Lykiltalan um lesskilning er ekki tengd heimild innan fréttarinnar.
Blaðamaðurinn stóð á blaðamannafundi barna- og menntamálaráðherra en segir lesandanum ekki eitt orð um hvað ráðherrann sagði. Þar liggur stærsti gallinn: fundurinn er notaður sem tímasetning en ekki sem heimild. Í staðinn fær einn þingmaður, úr stjórnarandstöðu, að setja allan ramma umfjöllunarinnar, og fyrirsögnin er hans eigin retoríska spurning.
Ásakanirnar eru ekki smáar. „Ákveðnir valdamenn“ eiga að hafa stýrt menntamálum áratugum saman með árangursleysi og eigi að víkja. Þeir eru hvorki nafngreindir né gefinn kostur á svari, og blaðamaður spyr ekki hverja þingmaðurinn hafi í huga. Þar með stendur ónafngreindur hópur undir þungri gagnrýni sem hvorki er hægt að staðfesta né mótmæla.
Talan um að tæpur helmingur barna útskrifist án grunnfærni í lesskilningi er borin fram sem staðreynd í tilvitnun. Hún kann að vera studd í PISA-gögnunum sjálfum, en lesandinn getur ekki sannreynt hana innan fréttarinnar; tilvísun í niðurstöðuskýrsluna hefði kostað eina setningu.
Einsleit raddflóra á umdeildu máli gerir þetta að miðlun sjónarmiðs fremur en frétt.
