Hver stjórnar ríkisstjórninni eftir ósigurinn?
Leiðari Nútímans um eftirmál þjóðaratkvæðagreiðslunnar um aðildarviðræður við Evrópusambandið. Höfundur telur ríkisstjórnina endurtúlka ósigur sem lýðræðissigur og spyr hver fari raunverulega með forystu í stjórninni. Rökstuðningur er skýr og tölur úr kosningunum eru sannreynanlegar, en helstu yfirlýsingar ráðherra eru endursagðar án beinna tilvitnana.
Greinin er birt sem ritstjórnarefni og verður því metin á forsendum röksemda, ekki heimildabalans. Þar stendur hún sig betur en meðaldálkur: kjörsóknartalan, úrslitin og atkvæðamunurinn eru opinberar tölur sem lesandi getur flett upp, og höfundur gerir það sem fáir álitshöfundar gera, hann viðurkennir andstæð rök. Bókun 35 er sögð eldra mál en atkvæðagreiðslan, ESA er nefnt og því haldið til haga að ríkisstjórnin geti fært málefnaleg rök fyrir innleiðingu. Það er heiðarleg röksemdafærsla.
Veikleikinn liggur í endursögninni. Það sem forsætisráðherra og utanríkisráðherra „segja nú“ er hvergi orðrétt tilfært, og blaðamannafundurinn er dreginn saman í þrjú lýsingarorð. Þegar dálkur byggir heila ályktun á „hefndarlegum tóni“ þarf tónninn að vera sýnilegur lesandanum, ekki aðeins túlkaður fyrir hann. Sama gildir um fyrirhugaða tillögu stjórnarandstöðunnar og afstöðu Ingu Sæland; hvorugt er sannreynanlegt innan greinarinnar sjálfrar.
Niðurstaðan: fast rökfærður leiðari með skýrri afstöðu sem felur ekki afstöðu sína, en hefði verið mun þyngri með tveimur beinum tilvitnunum.
