„Ekki skrítið að hinsegin fólk spyrji sig hvort það sé tímaspursmál þangað til svona gerist hér á Íslandi“

Greinin er merkt sem ritstjórnarefni en er í raun safn Facebook-færslna þriggja einstaklinga, sett saman án sjálfstæðrar fréttaöflunar. Viðmælendurnir eru ekki raunverulega viðmælendur; þeir eru tilvitnaðir af samfélagsmiðlum. Þetta er veikleiki sem vert er að nefna: engum var hringt, engar spurningar lagðar fyrir, ekkert samhengi veitt umfram það sem viðkomandi skrifuðu sjálfir. Grunnstaðreyndum um atburðinn í Berlín er rétt lýst og vísað til BBC, sem er ásættanlegt. Framsetningin er þó ójöfn; Ugla Stefanía fær langstærstan hluta greinarinnar og setur tóninn, meðan viðbrögð Einars Jóhannesar og Björns Levís eru styttri og koma aftast, sem skapar ákveðinn halla. Enginn sérfræðingur á sviði öryggismála eða hatursglæpa er ráðfærður, og ekkert mat kemur frá lögreglu eða yfirvöldum á Íslandi um raunverulega ógn. Ummælin um að „margir hér á landi hafi sett hlátursskalla við fréttirnar" eru ekki studd neinum dæmum eða gögnum, heldur hvílir fullyrðingin alfarið á mati Uglu. Sem ritstjórnarefni ætti greinin að bjóða lesandanum meira en endurbirtar Facebook-færslur; það vantar eigin greiningu og samhengi.