Æfingin skapar meistarann: Ástæða þess að við verðum að standa vörð um æfinguna í að hugsa, á tímum gervigreindar
Dósent við Viðskiptafræðideild Háskóla Íslands heldur því fram að gervigreind svipti nemendur æfingunni sem byggir upp greinandi hugsun, úrlausn vandamála og dómgreind. Hann leggur til raundæmakennslu sem mögulegt svar og styður mál sitt með fjölda rannsókna, erlendum fordæmum og íslenskum gögnum.
„Gögnin eru hvetjandi fremur en afgerandi.“ Sú setning, í grein sem Vísir birtir sem skoðun, lýsir vel vinnubrögðum höfundar. Hann styður mál sitt með skýrslu OECD, rannsóknum frá MIT og Anthropic, samantekt 22 rannsókna í International Journal of Management Education og greiningu Almannaróms með Hagstofunni. Hann viðurkennir líka að MIT-rannsóknin sé lítil og að gervigreind geti nýst vel sem einkakennari. Slík hreinskilni styrkir röksemdafærsluna fremur en að veikja hana.
Veikleikinn liggur í brúnni milli vandans og lausnarinnar. Að Harvard og IESE beiti raundæmum sannar ekki að aðferðin verji nemendur gegn færnitapi; þar er vísað til orðspors í stað raka. Könnunin meðal 339 kennara Háskóla Íslands er ekki eignuð neinum tilteknum aðila, talan um níu af hverjum tíu ungum Íslendingum er án uppruna, og frásögn ónafngreindrar samstarfskonu er ekki annað en dæmisaga.
Höfundur stýrir námsleiðum sem byggja á raundæmum og segir það berum orðum. Hann kveðst mæla árangurinn en birtir engar niðurstöður. Lesandinn veit því hvar hagsmunirnir liggja, en fær ekki að sjá hvort aðferðin skili hér á landi því sem hún lofar.
