Umbúðir og árangursleysi
Fastur ritstjórnardálkur Viðskiptablaðsins þar sem fjárlagafrumvarp ríkisstjórnar Kristrúnar Frostadóttur er borið saman við blaðamannafund Clintons og Gore um hallalaus fjárlög. Sögulegi hluti dálksins er efnismikill, en gagnrýnin á íslensku fjárlögin hvílir alfarið á fullyrðingum án talna.
Ritstjórnardálkur undir dulnefni, sem er gömul og gild hefð; efnið stendur og fellur með rökunum.
Sögulegi kaflinn er sá besti í dálknum. Höfundur nefnir bæði friðararðinn og samstarfið við repúblikana á Bandaríkjaþingi, og gefur þannig lesanda raunverulegt samhengi í stað einfaldrar samlíkingar. Sú vinna skilar sér ekki yfir í íslenska hlutann. Þar er því haldið fram að fjárlögin feli ekki í sér raunverulegt aðhald og dragi ekki úr lánsfjárþörf ríkissjóðs, en engin tala kemur fram, hvorki um afkomu, útgjaldavöxt né lántöku. Frumvarpið er opinbert skjal og því hefði verið einfalt að vitna beint í það.
Veikast er þó staðhæfingin um að verðbólguvæntingar á skuldabréfamarkaði hafi hækkað markvert eftir kynninguna. Þetta er mælanleg fullyrðing, sú eina sem raunverulega ber ályktun dálksins uppi, og hún er ósannreynanleg innan textans: engar tölur, engar dagsetningar, engin tilvísun í markaðsgögn. Skoðanadálkur má vera afdráttarlaus, en þegar kjarnaröksemdin er tölfræðileg þarf töluna sjálfa.
