Þarf samstillt átak gegn verðbólgu: „Enginn styður það meira en ég“

Raddflóran er sterkasta hlið þessarar umfjöllunar. Á sama vettvangi mæta ráðherra, atvinnurekendur og þrír forystumenn í verkalýðshreyfingunni, og andstæð sjónarmið um orsakir verðbólgunnar standa hlið við hlið án þess að ritstjórnin geri annað hvort að niðurstöðu. Þegar Daði Már fullyrðir að gögn styðji ekki að hið opinbera hafi ýtt undir verðbólguna stendur það beint andspænis fullyrðingum Vilhjálms um komugjöld og skráningargjöld, og lesandinn fær forsendur til að meta hvort tveggja. Tölurnar eru raktar til Hagstofunnar og greiningin til nafngreindrar greiningardeildar; skráningargjaldið er meira að segja brotið niður í 0,07 prósentustiga áhrif á vísitöluna. Þetta er meira en lágmarksvinna.

Tvennt vantar. Halla Gunnarsdóttir kveður upp þungan dóm yfir peningastefnu Seðlabankans, en bankinn er hvergi beðinn um viðbrögð og ekki er tekið fram hvort eftir þeim hafi verið leitað; í frétt sem birtist eftir að Hagstofan hafði birt tölur var það nærtækt símtal. Þá er fullyrðing Vilhjálms um að undirliggjandi verðbólga sé nær sex prósentum látin standa óprófuð, þótt hún sé einmitt sú tegund fullyrðingar sem greiningardeildin í fréttinni hefði getað staðreynt.

Formið setur sín mörk. Fréttavaktin er í öfugri tímaröð og efnið endurtekur sig, og einstaka setning hefur ekki fengið prófarkalestur: „krónutöluhækkanir hafa ekki hækkað til“ er merkingarlaus eins og hún stendur. Kaflinn um áhrif sólmyrkvans á flugfargjöld er sömuleiðis settur fram af meira öryggi en tilvísunin í greiningardeildina réttlætir.

Niðurstaða: vandað og vel heimildað dagsverk sem gengur lengra en skyldan býður, dregið niður af því að sá aðili sem sætir harðastri gagnrýni fær ekkert orð.