Sonur og skrautfjaðrir

Greinin er birt sem ritstjórnarefni, en í raun er hún blankt skoðanaskrif sem ber verulegan blæ af slúðri. Orðalag eins og „hermt er" og „talið er" er endurtekið án þess að nokkur nafngreind heimild komi fram til stuðnings. Þetta er óvenju veikt, jafnvel fyrir skoðanagrein, því fullyrðingarnar sem settar eru fram eru á borð við ásakanir: að Áslaug Arna fái starf „í skjóli" föður síns, að Andrés og Stefán hafi verið „á mörkum hins siðlega" í skrifum sínum og að þeir „sperri skrautfjaðrir" fyrir Einari Sigurðssyni. Slíkar ásakanir kalla á eitthvað meira en nafnlausar tilvísanir. Röksemdafærslan byggist á niðrandi hliðstæðum og smekklausu orðalagi frekar en raunverulegri greiningu. Til dæmis er setningin „Einar hefur komist í álnir fyrir að vera sonur móður sinnar" hrein stimpun en ekki rökstuðningur. Enginn þeirra aðila sem greinin gagnrýnir fær tækifæri til að svara, sem er alvarlegur ágalli þegar ásakanir eru jafn sértækar og hér. Greinin gefur til kynna að tilteknar ráðningar myndu „sökkva Mogganum í fen öfga og óráðssíu" án þess að útskýra hvernig eða hvers vegna. Tónninn er næstum persónuleg aðdróttun og dregur úr trúverðugleika efnisins.