Birgir Hermannsson skrifar: Frjálslyndi böðullinn

Greinin er birt sem lesendagrein og skoðun, og ber að meta hana á þeim forsendum. Röksemdafærslan er skýr: höfundur telur Viðreisn falla í þá gryfju að predika siðferðilega yfirburði á sama tíma og flokkurinn framkvæmir stefnu sem hann áður gerði lítið úr. Þetta er vel sett fram sem kaldhæðin og pólitísk greining. Þó vantar greininni nokkra nákvæmni í staðhæfingum; til dæmis er fullyrt að borgarstjórn leggi niður mannréttindaráð en stofni „önnur ráð í staðinn" án þess að tilgreina hvaða ráð séu nýstofnuð, og fullyrðingin um „pólitískar hreinsanir" í Ráðhúsinu er notuð án frekari útskýringar. Sem skoðanagrein er þetta ásættanlegt, en hún hefði öðlast meiri þunga ef höfundur hefði vísað í einstök dæmi eða ákvarðanir frekar en að reiða sig á almenna lýsingu. Málið um þjóðaratkvæðagreiðsluna og traust á Þorgerði Katrínu kemur nokkuð skyndilega inn í lokin og tengist aðalröksemdafærslunni veikum böndum. Á heildina litið er þetta skarplega skrifuð skoðun með skýru sjónarhorni, þótt rökstuðningurinn sé víðari en djúpur.