Erum við of fljót að kenna samfélagsmiðlum um?
Skoðunargrein næringarfræðings sem færir umræðuna um átraskanir barna frá samfélagsmiðlum yfir á tal fullorðinna um þyngdarstjórnunarlyf. Röksemdafærslan er heiðarleg og höfundur horfir í eigin barm, en helstu forsendur um aukningu átraskana og útbreiðslu lyfjanotkunar eru settar fram án nokkurra talna eða tilvísana.
Greinin er birt sem skoðunarefni og er metin sem slík. Það sem lyftir henni upp fyrir meðallag skoðanaskrifa er hvernig höfundur beinir gagnrýninni líka að eigin starfsstétt. Næringarfræðingur sem starfar við heilsuráðgjöf gæti auðveldlega skrifað þessa grein án þess að nefna eigin ábyrgð; hér er sá kafli hvorki afsökunarbeiðni né skraut heldur hluti af rökfærslunni. Sömuleiðis er varinn settur á réttum stað: höfundur tekur skýrt fram að lyfin geti verið gagnleg meðferð og að gagnrýnin beinist ekki að þeim sem slíkum. Þetta er sjaldgæfur agi í umræðu sem oft fer beint í öfgar.
Veikleikinn er tölulegur. Upphafsfullyrðingin um að börn greinist sífellt yngri með átraskanir er kjarni alls sem á eftir kemur, og hún stendur án nokkurrar tilvísunar. Sama gildir um „mikla notkun þyngdarstjórnunarlyfja“. Hér lágu opinber gögn beinlínis við hendina, lyfjagagnagrunnur Landlæknis og tölur um ávísanir, og ein setning með raunverulegri tölu hefði styrkt greinina verulega. Lesandinn getur ekki sannreynt grunnforsenduna innan greinarinnar sjálfrar.
Dæmisagan um skjólstæðinginn er áhrifamikil en er einn nafnlaus einstaklingur, og höfundur gerir enga tilraun til að staðsetja hana gagnvart því sem vitað er um lyfin almennt. Fyrirsögnin lofar líka meiru en textinn stendur við: greinin heldur því hvergi fram að við séum of fljót að kenna samfélagsmiðlum um, heldur að fleira komi til. Það er vægt agn en agn samt.
Niðurstaða: vel skrifuð, sjálfsgagnrýnin og hófstillt hugleiðing sem hefði orðið mun sterkari með örfáum sannreynanlegum tölum til stuðnings eigin forsendum.
