Héraðssaksóknari rannsakar rafbyssuatvikið og maðurinn fluttur á spítala í Noregi

Greinin sker sig úr með góðri heimildavinnu í viðkvæmu máli. Nafngreindur sjónarvottur, Ísak Berglindarson, gefur mikilvæga vitnisburð um fjarlægð og viðbrögð lögreglu, settur lögreglustjóri á Suðurnesjum svarar um stöðu lögreglumanna, Landspítali staðfestir flutning til Noregs og Anna Lúðvíksdóttir hjá Amnesty á Íslandi setur atvikið í víðara samhengi. Blaðamaðurinn óskaði jafnframt eftir verklagsreglum frá ríkislögreglustjóra og skráir að þær hafi ekki borist, sem sýnir tilraun til gagnsæis. Þetta er vel gert. Hins vegar er ein veruleg veikleiki: rödd lögreglu sem stofnunar er mjög þunn. Settur lögreglustjóri fær eina setningu um leyfi lögreglumanna, en enginn talsmaður lögreglu útskýrir mat hennar á aðstæðum eða réttlætir aðgerðina frá sjónarhóli þeirra sem voru á vettvangi. Framsetningu greinarinnar er svo háttað að gagnrýnin frá Amnesty og sjónarvottinum fær mun meira rými en sjónarhorn lögreglunnar, sem skapar ójafnvægi. Einnig er getið um að lögregla telji manninn hafa borið eld að sér sjálfur en geti ekki útilokað að vopnið hafi valdið íkveikjunni; þetta er mikilvæg andstæð rök en fær litla útfærslu. Fyrirsögnin vísar aðallega til rannsóknar og flutnings til Noregs, sem er hlutlaust. Á heildina litið er þetta traust fréttavinna um erfitt mál, en rödd lögreglunnar hefði þurft meira pláss til að jafnvægið væri raunverulegt.