Segir Stefán hafa gert at­lögu að frið­helgi einka­lífs

Greinin stendur vel að jafnvægi: yfirlýsing lögmanns kæranda er birt í heild sinni, en á móti koma tilvitnunarlausar tilvísanir í yfirlýsingu Stefáns og ummæli verjanda hans, Ómars R. Valdimarssonar, sem einnig er nefndur á nafn. Þetta þýðir að lesandinn fær bæði sjónarhornin, þótt umfjöllunin sé greinilega knúin áfram af yfirlýsingu lögmannsins. Veikleiki felst þó í nokkrum atriðum. Í fyrsta lagi er fyrirsögnin einhliða: hún tekur upp sjónarhorn lögmanns kæranda sem staðreynd, ekki sem fullyrðingu. Orðin „segir" í upphafi dregur úr þessu, en heildarmyndin hallast á hlið kæranda. Í öðru lagi er yfirlýsing Stefáns aðeins rakin óbeint og í brotum, en yfirlýsing lögmannsins er endurtekin í heild sinni tvisvar í greininni. Þessi endurtekning vekur spurningar um ritstjórnarlegt val: ef sanngirni er markmiðið, hefði verið eðlilegt að birta einnig yfirlýsingu Stefáns í heild sinni, eða að minnsta kosti tengja í hana sérstaklega. Í þriðja lagi er rétt bent á að sýknudómur Héraðsdóms Reykjaness er staðfestur sem heimild, sem og ummæli verjandans um að ekki sé vænst áfrýjunar. Heimildir eru þannig nafngreindar og sannreynanlegar. Á heildina litið er þetta hæfileg fréttaflutningur um opinbert dómsmál, en formleg framsetning hallar örlítið á hlið kæranda.