Hve­nær urðu Ís­lendingar svona upp­teknir af því að eiga?

Greinin er birt sem skoðun, og á þeim forsendum ber að meta hana. Valerio Gargiulo skrifar vel og af persónulegri sannfæringu; einfaldleiki íslensku samfélagsins, laugamenningin og nálægð við valdastétt eru notuð sem mótvægi við nútíma neysluhyggju. Sem pistill er þetta vel ritað og lesendavænt, með skýrri hugmynd sem höfundur fylgir frá upphafi til enda. Veikleikinn liggur í rökstuðningi: fullyrðingar eins og „samanburðurinn hafi orðið meiri" eða „neyslan hafi orðið sýnilegri" eru alfarið kenndar við tilfinningu höfundar, aldrei studdar neyslukönnunum, skuldatölum eða öðrum gögnum sem væri auðvelt að vitna í. Þetta dregur ekki úr gildi textans sem hugleiðingar, en vekur spurningar um hvort rökin standist nánari skoðun eða hvíli á fegruðum minningum. Niðurstaðan er nokkuð fyrirsjáanleg og endurtekur alþekkt efni um samfélagsmiðla og efnishyggju, án þess að bæta nýju sjónarhorni við umræðuna.