Gervigreind, til góðs?Gervigreind, til góðs?
Ketill Berg Magnússon gagnrýnir skýrslu starfshóps stjórnvalda um gervigreind. Hann segir grunnforsendur óskilgreindar, umfangið of þröngt og forgangsröðun órökstudda, og að siðferðileg álitaefni á borð við skiptingu ávinnings, persónuvernd og umhverfisáhrif fái of litla athygli. Hann leggur til siðferðilegt áhrifamat og að þekking á siðfræði og sjálfbærni fái sæti í gervigreindarráði.
„Af 69 tillögum snúa tíu að tungumálinu og sex að hugverkarétti; engin að réttlátri skiptingu ávinningsins og engin að umhverfinu.“ Talning af þessu tagi er helsti styrkur pistilsins, sem birtur er sem skoðanagrein, því lesandinn getur sjálfur flett upp í skýrslunni og sannreynt hana. Höfundur vitnar orðrétt í leiðarljós starfshópsins og í rök hans fyrir því að sleppa persónuvernd. Hann svarar þeim rökum beint í stað þess að gera hópnum upp skoðanir.
Heiðarleikinn sést líka í því að hann viðurkennir það sem vel er gert, einkum vinnuna við íslenskuna, og beinir gagnrýninni að samsetningu hópsins fremur en að einstökum höfundum. Röksemdafærslan er byggð upp í skýrum liðum og endar á tveimur afmörkuðum tillögum.
Veikir blettir eru þó til. Fullyrðingin um að „margir“ telji skiptingu ávinningsins stærstu áskorunina er óljós skírskotun til fjöldans. Höfundur segir hópinn hafa sett málið „meðvitað til hliðar“ en greinir ekki frá rökum hans fyrir því. Loks leggur höfundur, sem kennir siðfræði og sjálfbærni, til að þekking á því sviði fái sæti í gervigreindarráði. Starfsheitið er gefið upp, en lesandinn þarf sjálfur að tengja það við tillöguna.
