Gríðar­legur velferðarábati með upp­töku evru

Greinin er birt sem skoðanagrein og höfundur er nafngreindur sem alþingismaður, sem er eðlileg gagnsæiskrafa. Styrkur greinarinnar felst í því að hún vísar í tiltekna skýrslu, nafngreinir stofnunina sem stóð að henni, tilgreinir verkkaupa og nefnir Ásgeir Jónsson sem líklegan höfund efnahagskaflans; lesandi getur sannreynt heimildir. Höfundur tekur jafnframt fram, með tilvísun í umsögn Viðskiptaráðs, að skýrslan sjálf sé ekki heildstætt mat á kostum og göllum aðildar. Veikleikinn liggur hins vegar í því hversu einhliða rökstuðningurinn er. Höfundur velur úr skýrslunni næstum eingöngu þau atriði sem styðja evruaðild, dregur „á mannamáli" saman niðurstöður á hátt sem undirstrikar kosti evru, en nefnir aðeins í einu stuttu yfirliti að skýrslan fjalli einnig um ókosti. Engin þeirra gagnraka sem þekkt eru í umræðunni, til dæmis um tap á peningastefnu í niðursveiflu, vandamál evrusvæðisins sjálfs eða stöðu ríkja eins og Grikklands, er dregin fram eða metin. Þetta dregur úr hugmyndafræðilegri heiðarleika greinarinnar; skoðanagrein þarf ekki jafnvægi, en hún á að horfast í augu við sterkustu mótrök sín ef hún vill sannfæra. Að sama skapi er nokkuð fráleit staðhæfing höfundar að „af lestri skýrslunnar" sé „augljóst" að samfélagið eigi mikla hagsmuni undir aðildarviðræðum, þar sem skýrslan sjálf, samkvæmt greininni, segist einmitt ekki vera slíkt heildarmat. Þar er höfundur að draga víðtækari ályktun en heimildin gefur tilefni til.