Hetjuleg barátta Fjölmiðlanefndar
Skoðanadálkur Viðskiptablaðsins (Huginn og Muninn) sem kallar Fjölmiðlanefnd tilgangslausustu stofnun landsins og leggur til að hún verði lögð niður. Pistillinn nefnir tiltekin dæmi, hlaðvörp Ólafar Skaftadóttur og Kristínar Gunnarsdóttur og Þórarins Hjartarsonar, og yfirlýsingu menningarráðuneytisins, en byggir röksemdina nær eingöngu á fullyrðingum.
Dálkurinn er birtur sem fastur skoðanadálkur, og það ræður mælistikunni: hér er spurt um röksemd, ekki jafnvægi.
Styrkurinn liggur í því að pistillinn festir sig við sannreynanleg atriði. Nafngreind hlaðvörp, nafngreindir stjórnendur, tiltekin sektarfjárhæð og yfirlýsing menningarráðuneytisins um að hefðbundin hlaðvörp falli ekki lengur undir skráningarskyldu. Lesandi getur í öllum tilvikum gengið að þessu og athugað sjálfur.
Veikleikinn er að meginfullyrðingin, að stofnunin sé tilgangslausust allra, er aldrei rökstudd. Fjölmiðlanefnd hefur lögbundin verkefni utan skráningarskyldu, meðal annars eftirlit með skaðlegu efni og fjölmiðlalæsi, og pistillinn nefnir hvorugt. Þar með er niðurstaðan, að leggja stofnunina niður, dregin af einu ágreiningsmáli án þess að reynt sé á sterkustu gagnröksemdina. Það er ekki óheiðarlegt, en það er þunnt.
Þá er ein staðhæfing sett fram sem hneyksli án gagna: að enginn starfsmaður sé skrifaður fyrir tölvupóstinum um sektina. Innan pistilsins er þetta ekki sannreynanlegt; sé þetta rétt hefði stutt tilvitnun í erindið sjálft styrkt röksemdina umtalsvert.
