Hvað ef internetið lokaði kl.18?
Skoðanagrein talmeinafræðings á Vísi um áhrif skjánotkunar á íslenskan orðaforða barna. Greinin er hógvær í framsetningu, viðurkennir að orsakir séu flóknar og endar á afmarkaðri tillögu um fimmtán mínútur á dag. Á móti kemur að hún styðst eingöngu við starfsreynslu höfundar og vísar hvergi í rannsóknir eða gögn.
Birt undir skoðanamerkingu, og því er mælikvarðinn röksemdafærslan sjálf, ekki jafnvægi heimilda.
Höfundur gerir margt rétt sem pistlahöfundar gera oft ekki. Hún tekur fram að svarið sé ekki einfalt, hafnar því beinlínis að þetta sé árás á tækni, neitar að benda fingri og hafnar hugmyndinni sem titillinn byggir á. Orðalagið er varkárt: „finnst mér ég sjá“, „virðist oft minni“. Þetta er heiðarleg framsetning á reynslu sem reynslu.
En kjarnafullyrðingin, að skjáir og enskt afþreyingarefni skýri veikari íslenskan orðaforða, er aldrei prófuð. Hvergi er vísað í rannsóknir á málþroska, lesskilningsmælingar eða tölur um tilvísanir til talmeinafræðinga, þótt slík gögn séu til og hefðu styrkt greinina verulega. Aðrar skýringar fá ekkert rými: breyttar greiningarvenjur, fjölgun fjöltyngdra heimila, mönnun leikskóla. Lesandi sem tekur greinina á orðinu situr uppi með eina orsakaskýringu sem er sennileg en ósönnuð.
Ábyrgðin er auk þess lögð næstum alfarið á heimilið. Það er gild afstaða, en hún er afstaða, ekki sjálfgefin niðurstaða.
