Sonur þing­manns grunaður um að hafa banað föður sínum

Heimildagrunnurinn er tvíþættur og misjafn að styrk. Á sterkari endanum eru úrskurðir um gæsluvarðhald með dagsetningum, sem lesandi getur í raun sannreynt, og E. Agnes Eide Kristjánsdóttir, yfirlögregluþjónn miðlægrar rannsóknardeildar, nafngreind þótt hún svari í reynd fáu. Á veikari endanum eru tvær fullyrðingar sem hvíla eingöngu á „heimildum fréttastofu": að ekkert vopn hafi fundist á vettvangi og að hinn grunaði hafi lengi átt við andleg veikindi að stríða. Sú síðari er beinlínis skaðleg manni sem hvorki hefur verið ákærður né dæmdur, og lesandinn hefur enga leið til að meta hversu vel hún er staðfest.

Stærsta ritstjórnarákvörðunin er þó auðkenningin. Með því að nafngreina þingmanninn og eiginmann hennar er hinn grunaði auðkenndur óbeint, í reynd fullkomlega, í litlu samfélagi. Fréttin færir engin rök fyrir því hvers vegna staða þingmannsins skiptir máli fyrir sakamálið sjálft; hún er einfaldlega fréttavinkillinn. Hér þurfti að réttlæta almannahagsmuni, ekki gefa þá í skyn með fyrirsögninni.

Jafnvægið er sömuleiðis ábótavant. Ekkert kemur fram um að leitað hafi verið viðbragða hjá þingmanninum, öðrum aðstandendum eða verjanda hins grunaða, og engin áminning er um að rannsókn sé ólokið og sakleysi presumerað þótt orðið „grunaður" sé rétt notað. Loks er textinn ekki nægilega yfirlesinn; „hefði gleymt við veikindi" er augljós villa í frétt af þessu tagi, þar sem hvert orð telur.

Niðurstaða: hér er raunveruleg fréttavinna á bak við tímalínuna, en viðkvæmasta efnisatriðið er ónafngreint, auðkenning er réttlætt með engu og engin gagnrödd fengin. Það er ekki smávægilegur galli í máli af þessari þyngd.