Ofbeldi kemur ekki úr vegabréfi. Það sprettur af fátækt, útilokun og lygum
Innflytjandi og verkamaður heldur því fram í skoðanagrein á Vísi að ofbeldi eigi rætur í fátækt og útilokun en ekki uppruna fólks. Hann gagnrýnir lítil framlög til íslenskukennslu og sakar Snorra Másson, þingmann Miðflokksins, um að daðra við samsæriskenninguna um „stóru skiptin“.
Snorri Másson ber þunga greinarinnar, en hvergi kemur fram að hann hafi tengt innflytjendur við ofbeldi. Tilvitnanir í hann snúast um opnun landamæra og „stóru skiptin“. Höfundur brúar bilið með því að eigna honum ásetning („vita nákvæmlega hvaða viðbrögð það kallar fram“) og með því að vísa til nýnasista sem deila efni hans. Það er ásökun um sekt vegna tengsla, ekki rökstuðningur. Myndbandið sem vitnað er í er auk þess hvorki dagsett né sett í samhengi.
Tölurnar standa betur. Fjöldi innflytjenda, hlutfall þeirra í vinnu og íslenskukunnátta í samanburði við OECD eru sannreynanlegar í grunninn, þótt Hagstofa og OECD séu hvergi nefnd. Lesandinn þarf því sjálfur að leita uppruna þeirra. Veikasti hlekkurinn er sú almenna fullyrðing að fæðingarstaður sé „ekki á listanum“ hvar sem ofbeldi hafi verið rannsakað. Þar eru umdeildar rannsóknir afgreiddar án þess að tekist sé á við þær.
Sem skoðanagrein er textinn skýr og sjónarhorn höfundar á eigin reynslu gefur honum vigt. Southport-dæmið er vel valið. Rökfærslan gegn nafngreindum þingmanni gengur þó lengra en gögnin sem lögð eru fram.
