Ljósleiðarinn nær til um 80% heimila og verður boðinn til sölu
Greinin fjallar um fyrirhugaða sölu Ljósleiðarans, sem er í eigu Orkuveitunnar, og byggir að mestu á viðtali Spegilsins við framkvæmdastýru félagsins. Rakin eru saga félagsins, eignarhald, staða samþykkta hjá hluthöfum og fjárhagsstaða, auk samanburðar við Mílu.
Tapstölurnar ganga ekki upp eins og þær eru settar fram. Samanlagt tap síðustu fjögurra ára er sagt 1,7 milljarðar og tapið 2024 sagt 730 milljónir. Strax á eftir kemur að tapið hafi verið „helmingi minna í fyrra“. Hvernig sem lesandinn túlkar það rúmast tölurnar illa innan heildarinnar. Einmitt þessar tölur bera þungann í gagnrýnni hlið greinarinnar, og þar má skekkja síst vera.
Fréttamaðurinn á þó hrós skilið fyrir að láta bjartsýna lýsingu framkvæmdastýrunnar ekki standa óhaggaða. Hann stillir rekstrarhagnaði upp á móti tapi, vísar í hálfsársuppgjör og ber Ljósleiðarann saman við Mílu. Það er raunveruleg vinna umfram viðtalið sjálft, þótt sumar tölur, til dæmis um eignir Mílu, séu ekki raktar til uppgjörs.
Einsleitnin er stærsti gallinn. Salan er pólitískt mál og sögð umdeild, en greinin kýs berum orðum að fara ekki „út í þá löngu sálma“. Hvorki fulltrúar eigenda, bæjarstjórn Akraness né gagnrýnendur sölunnar fá að tjá sig. Eina röddin er sú sem hefur hag af því að verðmatið líti vel út.
