Orðið á götunni: Sægreifar og fulltrúar sérhagsmuna vilja segja kjósendum fyrir verkum

Greinin er birt sem skoðanaefni og á að meta sem slíkt; hefðbundið jafnvægi er því ekki krafa. Hins vegar er rökstuðningurinn afar veikur miðað við þær fullyrðingar sem settar eru fram. Höfundurinn segir til dæmis að hvalveiðar séu reknar „með bullandi tapi ár eftir ár" og að óseldar birgðir hrúgist upp, en vísar hvergi í ársreikninga, opinber gögn eða aðra sannreynanlega heimild. Sama gildir um staðhæfinguna um að matvælavinnsla fari fram undir berum himni á ólögmætan hátt; þetta er alvarleg ávirðing sem engin gögn styðja innan textans sjálfs. Fullyrðingin um „gríðarlega fjármuni" í áróðri frá sægreifum er óstudd; ekki er vísað í skýrslur um kosningafjármál eða önnur opinber gögn. Sem skoðanagrein er leyfilegt að taka afstöðu, en vandinn er hversu mikið hvílir á ósönnuðum fullyrðingum og persónulegri niðurlægingu. Athugasemdir um menntun Kristjáns Loftssonar og doktorsritgerð forstjóra Matís eru í eðli sínu persónuárásir sem styrkja ekki efnislegan rökstuðning um ESB-viðræður. Orðalag eins og „vitlaus," „afdalamennsku" og „viðskila við raunveruleikann" er móðgandi frekar en sannfærandi. Jafnvel skoðanagrein verður að standast kröfur um heiðarlega röksemdafærslu; hér eru efnislegar fullyrðingar settar fram sem augljós sannindi án nokkurs stuðnings, og sá hluti sem snýr að einstaklingum er meira persónuleg smán en rökræða um stefnumál.