Verða Ís­lendingar kvaddir í evrópskan her?

Greinin er skoðanagrein og ber að meta sem slíka; krafan um jafnvægi á ekki við. Rökfærslan er skýr og vel uppbyggð, og höfundur vísar í tvær aðgreinanlegar heimildir: 42. grein sáttmálans um Evrópusambandið og skjöl frá aðildarviðræðum Íslands þar sem kafli um varnarmál var opnaður og lokaður. Þetta eru staðfestanlegar heimildir sem styrkja rökin. Veikleikarnir eru hins vegar nokkrir. Í fyrsta lagi er túlkun höfundar á 42. greininni einhliða; greinin nefnir ekki að sameiginleg varnar- og öryggisstefna ESB sé á hreyfingu og að pólitískt landslag geti breyst, til dæmis með auknum þrýstingi á aðildarríki að hækka varnarútgjöld. Höfundur segir að Ísland hafi „fullt neitunarvald" yfir stofnun evrópsks hers, sem er rétt hvað einróma ákvarðanir varðar, en nefnir ekki að varanlegt skipulagt samstarf (PESCO) hefur þegar verið stofnað með hækkuðum meirihluta og getur skapað þrýsting á þjóðir sem standa utan þess. Í öðru lagi vísar höfundur í „skjöl frá síðustu aðildarviðræðum" án þess að tilgreina nánar hvaða skjöl eða hvar þau séu aðgengileg, sem gerir lesanda erfiðara um vik að sannreyna fullyrðinguna sjálfur. Að lokum kemur pólitísk tengsl höfundar skýrt fram í niðurlagi, sem er til fyrirmyndar í gagnsæisskyni, en lesandi ætti að hafa í huga að Viðreisn er helsti talsmaður ESB-aðildar og greinin er skrifuð í því ljósi.