Ísland þarf ekki lengur hæstu vexti Vesturlanda
Hagfræðingur Visku færir rök fyrir því að Seðlabanki Íslands lækki stýrivexti um minnst 0,25 prósentustig á næsta fundi peningastefnunefndar. Hann telur vaxtamuninn við evrusvæðið langt umfram það sem verðbólgumunur, hagvöxtur eða atvinnuleysi réttlæti og kennir verðbólguvæntingum og aðferðum bankans um.
Rökfærslan er byggð upp sem útilokun: höfundur spyr hvort hagvöxtur eða lítið atvinnuleysi skýri vaxtamuninn, svarar neitandi og leitar skýringa annars staðar. Uppbyggingin er skýr og heiðarleg að því leyti að hann viðurkennir að hærra jafnvægisvaxtastig skýri hluta munarins. Starf höfundar hjá stéttarfélagi kemur fram, svo lesandinn veit úr hvaða átt röddin kemur.
Tölurnar eru hins vegar settar fram án þess að getið sé uppruna þeirra. Flestar má rekja til Hagstofu eða Seðlabanka, en meginfullyrðingin um „rúmlega þrefaldan“ mun stendur tæpt: miðað við 8% vexti og um 2% raunvexti er verðbólgumunurinn nær tveimur prósentustigum og hlutfallið þá undir þremur. Það veltur alfarið á námundun.
Veikasti hlekkurinn er meðferð gagnrakanna. Höfundur nefnir sjálfur háar verðbólguvæntingar, sem eru einmitt helstu rök bankans fyrir háum vöxtum, en afgreiðir þær sem vantraust frekar en að svara þeim. Fullyrðingin um að hagkerfið „kólni hratt“ hvílir að auki á einum ársfjórðungi.