Hvað verður um fríverslunarsamningana?

Greinin er rituð sem skýringarefni, samhengisgrein sem svari spurningum lesenda. Sú framsetning er nytsamleg og efnið er skýrt framsett. Ýmsar staðhæfingar eru þó settar fram án tilvísana í heimildir: til dæmis talan 39 fríverslunarsamningar við 53 ríki, eða fjöldi ríkja í samningsneti ESB, kemur hvergi með skírskotun í opinber gögn, vefsíðu EFTA eða ESB, eða sérfræðing. Lesandinn verður að treysta á mat fréttastofu án þess að geta sannreynt tölurnar sjálfur innan greinarinnar. Í samhengi þjóðaratkvæðagreiðslu hefði verið eðlilegt að vitna í opinberar heimildir, svo sem vefsíðu EFTA eða framkvæmdastjórnar ESB, eða ræða við sérfræðing í viðskiptarétti eða alþjóðaviðskiptum. Þá er framsögn á borð við „Í stuttu máli falla allir þessir samningar niður" sett fram sem augljós staðreynd; réttara væri að nefna lagagrundvöll þess eða vísa í fordæmi annarra ríkja. Jákvætt er að greinin er tiltölulega hlutlaus í tóni og bendir á bæði hagstæð og óhagstæð atriði, eins og tap á Kína-samningnum á móti aðgangi að Japan-samningi ESB. Engu að síður skortir dýpt og heimildastuðning fyrir efni sem ætlað er að upplýsa kjósendur.