Erfitt að nálgast sakavottorð og öryggi barna því ekki að fullu tryggt
Fréttin fjallar um að stjórnendur skóla og íþróttafélaga eigi erfitt með að fá upplýsingar úr sakavottorðum þeirra sem starfa með börnum. Hún byggir á viðtali við Svölu Ísfeld Ólafsdóttur, dósent við HR, sem segir kerfið hægvirkt og að tillögur nefndar frá 2020 hafi ekki komið til framkvæmda.
Dómsmálaráðuneytið fær ekkert tækifæri til að svara, þótt kjarni fréttarinnar sé að skýrsla með tillögum til úrbóta hafi legið þar frá 2020 án sýnilegra breytinga. Þetta er augljósasta gloppan. Fréttin byggir á einum heimildarmanni. Svala er vissulega trúverðug sérfræðiröddin, en mat hennar verður að fullyrðingu í fyrirsögninni, þar sem öryggi barna er sagt „ekki að fullu tryggt“ eins og um staðreynd væri að ræða.
Hvergi koma fram tölur um afgreiðslutíma. Lesandinn fær aðeins að vita að hann sé „langur“. Eðlilegt hefði verið að leita til stofnananna sem afgreiða sakavottorð og til stjórnenda skóla eða íþróttafélaga, sem lifa við vandann daglega. Fullyrðing um að sjaldnast sé óskað eftir sakavottorðum sjálfboðaliða styðst einungis við ótilgreindar „heimildir“ fréttastofunnar. Fyrir svo þunga fullyrðingu er það rýrt.
Til bóta er að vísað er til nefndarskýrslunnar frá 2020, sem lesandi getur sjálfur nálgast. Málefnið er brýnt, en fréttin flytur boðskap fremur en að rannsaka hann.
