Guðfinna Jóh. Guðmundsdóttir skrifar: Húsaleigulögin eru torf

Greinin birtist sem fastur penni, þ.e. skoðanagrein, og ber að meta hana á þeim forsendum. Kjarni röksemdafærslunnar er skýr: húsaleigulögin séu orðin illskiljanleg eftir áratug smábreytinga og þarfnist heildarendurskoðunar. Þetta er heiðarleg afstaða og höfundur gefur sig fram sem lögmann, sem veitir rökunum ákveðna fagþyngd. Veikleiki greinarinnar sem röksemdafærslu felst í því hve lítið hún styður fullyrðingarnar með áþreifanlegum dæmum. Höfundur segir lögin „torf" og „orðagraut" en vitnar ekki í eina einustu lagagrein, eina tiltekna breytingu eða eitt raunverulegt dæmi um rugling sem leigjandi eða leigusali hafi lent í. Myndhverfingar eins og „illa saumað bútasaumteppi" gera ekki upp fyrir skort á efnislegri sönnun. Tilvísun í kærunefnd húsaleigumála er nefnd í samhengi sögulegrar þróunar en engin tölfræði um fjölda mála eða þróun þeirra er notuð til að sýna fram á aukinn rugling. Ráðherra er nefndur sem bakgrunnur en ekkert vitnað beint í yfirlýsingar hans. Sem skoðanagrein er þetta gild en grunnsæ afstaða; henni hefði fagnað betur ef höfundur hefði nýtt sérþekkingu sína sem lögmaður til að benda á eitthvað tiltekið í lagatextanum.