Ráðgjafi týnist í eigin talnaþoku

Greinin er birt sem umræðugrein og á að meta sem slíka: á röksemdafærslan við og er hún heiðarleg? Þórólfur setur fram skýrt stærðfræðilegt dæmi um Garðaborg og Kópaborg til að útskýra hvers vegna hlutfallið P/T (verð/tekjur) segir ekki til um algert verðlag heldur um raunlaun. Dæmið er gagnsætt og lesandi getur reiknað sjálfur; þetta er styrkleikaatriði. Hins vegar vantar tilvísun í upprunalega grein Konráðs eða nákvæmar tölur úr henni, sem gerir lesandanum það erfiðara um vik að sannreyna hvort Þórólfur túlki aðferðafræðina réttilega. Greinin vísar í fyrri grein höfundar í Heimildinni frá 4. júlí, en hvergi er beint vitnað í orð Konráðs eða Morgunblaðsins; Konráði er ekki gefinn kostur á að svara. Í skoðanagrein er það ekki alvarlegur ágalli, en krafa höfundar um afsökunarbeiðni frá Konráði og Morgunblaðinu er sterk fullyrðing sem hefði haft meiri þyngd ef lesandinn gæti borið saman beint. Lokin, þar sem reynsla danskra vina er dregin inn sem eins konar vitnisburður, eru veik sem rökfræðileg stoð; persónulegar sögusagnir á ferðalagi geta styrkt lýsandi framsetningu en bæta litlu við efnisrök. Á heildina litið er röksemdafærslan skýr og fræðandi, en tónninn er kaldhæðinn og stundum niðrandi á hátt sem dregur úr sannfæringarkraftinum.