Greinin byggir á tveimur nafngreindum heimildarmönnum og tilvísun í tvær nýjar skýrslur, sem gefur henni ákveðinn grunn. Tölulegar fullyrðingar eins og að fjármagnið sé 39% af stigi ársins 2007, að 70% kennara noti heimatilbúið efni og að 33% nemenda fari í sérkennslu virðast allar koma úr skýrslu Þróunarsjóðsins sjálfs; lesandinn getur ekki sannreynt þær sjálfstætt innan fréttarinnar þó þær gætu vel verið studdar í undirliggjandi skýrslu. Verulegur veikleiki er að rödd stjórnvalda er algjörlega fjarverandi. Skýrslan var afhent fjármálaráðherra samdægurs; eðlilegt hefði verið að leita eftir viðbrögðum ráðuneytis eða menntamálaráðherra, sérstaklega þar sem kjarni fréttarinnar er krafa um aukið ríkisfjármagn. Framsetningin ýtir einörðugt í eina átt: námsgagnaskortur er vandinn, fjármagn er lausnin. Enginn fær tækifæri til að setja fram aðra skýringu á lakari árangri eða draga í efa forsendur sjóðsins. Samanburðurinn við Norðurlönd er endurtekinn án þess að lesandinn fái nákvæmar tölur eða heimildir yfir norðurlandaútgjöldin. Greinin er því fagmannlega unnin hvað varðar uppbyggingu og viðtöl en hallar verulega á þá sem standa á hinni hliðinni, þ.e. þá sem bera ábyrgð á fjárveitingum.

Greinin byggir á skýrt tilgreindu opinberu heimildaskjali, þingsvarsvari Ölmu Möller heilbrigðisráðherra við fyrirspurn Ólafs Adolfssonar. Tölurnar eru raunverulega sannreynanlegar þar sem þingsvör eru opinber gögn á vef Alþingis; þetta er góður grunnur. Framsetningu talnanna má þó gagnrýna á nokkrum stöðum. Fyrirsögnin „176 milljarða kostnaður á 8 árum" er gildishlaðin og gefur til kynna gríðarlegan kostnað án nokkurs samanburðar eða samhengis; ekkert er nefnt um þróun lyfjaverðs á alþjóðavísu, fjölgun sjúklinga eða verðbólguáhrif. Þetta er verulegur vandi því lesandinn fær eingöngu hrár tölur án allra viðmiða. Jafnframt er enginn utanaðkomandi sérfræðingur ráðfærður, til dæmis hagfræðingur eða fulltrúi sjúklinga, til að setja tölurnar í samhengi. Greinin er nánast bein endursögn á einu skjali frá framkvæmdavaldinu og skoðun þingmannsins sem lagði fram fyrirspurnina kemur heldur ekki fram. Þetta dregur úr upplýsingagildi fréttarinnar. Á hinn bóginn er rétt að meta greinina sem stutta frétt um opinbert gagn; hún er ekki villandi í einstökum staðhæfingum og tölurnar eru heimfæranlegar. Framsetningin hneigist þó í átt að því að draga athygli að kostnaði án mótvægissjónarmiða, sem skapar frekar einhliða mynd.

Greinin er í eðli sínu einmenningsviðtal við Valdimar Víðisson og gefur honum mikið rými til að skýra sjónarmið Framsóknar. Það er ekkert athugavert við slíkt snið, en vandinn er sá að ásakanir hinna flokkanna, sem eru kjarni deilunnar, koma eingöngu fram í endursögn án þess að oddvitar Sjálfstæðisflokks, Samfylkingar eða Viðreisnar fái beina tilvitnun eða raunverulegt svar í þessari grein. Orri Björnsson er nefndur á nafn og sjónarmið hans rakin, en eingöngu gegnum orðið „hefur látið í veðri vaka"; hvergi er hann beintilvitnuð heimild. Þetta skekkir myndina: lesandinn fær ítarlega frásögn Valdimars en aðeins brotakennd útdrátt af afstöðu hinna aðilanna. Fyrir frétt sem birt er sem ritstjórnarefni, ekki pistil eða skoðun, er þetta verulegur ójafnvægisgalli. Framsetningin er nokkuð hlutlaus í orðavali, en raddflóra greinarinnar er einsleit; Framsókn fær bæði varnarorð og lokaorð. Jákvætt er að tilvísun í kvöldfréttir Sýnar gerir uppruna frásagnarinnar sannreynanlegan, og tímalína atburðanna er skýr og auðfylgjanleg.

Greinin er birt sem ritstjórnardálkur („Huginn og Muninn") og á því að meta á forsendum rökstuðnings og hugmyndaauðgi, ekki hefðbundinnar fréttamennsku. Á þeim forsendum er hún fremur mjó. Meginrökstuðningurinn fyrir því að Guðmundur Ari Sigurjónsson sé líklegastur hvílir á áliti Sigurbjarnar Árna Arngrímssonar, sem kynntur er sem „sérfræðingur Ríkisútvarpsins í frjálsum íþróttum"; þessi titill vekur strax spurningar um hvers vegna íþróttasérfræðingur sé vitnað til sem stjórnmálasérfræðingur. Það er annaðhvort viljandi kímni sem lesandinn á að þekkja frá dálkinum, eða þá ruglingslegt frá sjónarhóli nýs lesanda. Gagngert er vitnað í ónafngreinda „aðra" sem telja Dag B. Eggertsson líklegan frambjóðanda, án þess að nokkur grein sé gerð fyrir hvaða pólitísk rök styðji þá skoðun. Pistillinn nefnir „brúarsmíði á milli gömlu Samfylkingarinnar og þeirra nýju sem Kristrún skóp" en þessi hugmynd er aldrei útfærð; lesandanum er ekki sagt hvað skilur þessar tvær stefnur að. Þá er framsetningin frekar flöt: greinin nefnir afsögn Guðmundar Árna Stefánssonar og ummæli Ingibjargar Sólrúnar en tengir ekki þessa atburði saman í heildstæða greiningu á stöðu flokksins. Sem skoðanapistill hefði hún þurft meira djúp og skarpari röksemdafærslu til að réttlæta stöðu sína sem ritstjórnardálkur.

Greinin er í raun endursögn á einu viðtali við einn heimildamann, Írisi E. Gísladóttur, sem talar fyrir hönd Þróunarsjóðs námsgagna. Hún vísar í skýrslu sem afhent var menntamálaráðherra, en ekkert er greint frá viðbrögðum ráðherra eða ráðuneytis; þetta er verulegur annmarki þegar fullyrðingar um „vanrækslu" og fjárveitingastefnu eru meginefni fréttarinnar. Tölulegar staðhæfingar, til dæmis að fjármagnið sé 39 prósent af upphaflegri fjárveitingu frá 2007 og fjórðungur af lægstu viðmiðum á Norðurlöndum, eru ekki studdar tilvísun í aðgengileg gögn innan greinarinnar sjálfrar, þótt þær gætu vel verið í skýrslunni sem nefnd er. Lesandinn getur ekki staðreynt þessar tölur út frá fréttatextanum einum. Framsetninga er einhliða: kennarar eru klárlega „fórnarlömb" kerfisins og niðurskurðurinn er „vanræksla" án þess að nokkur rödd fái tækifæri til að setja þetta í annað samhengi, svo sem fjárlagaforganir ráðuneytis eða sjónarmið sveitarfélaga. Þetta hefði verið eðlilegt í viðtali eða skoðanagrein, en greinin er birt sem ritstjórnarefni og verður því að mæla hana við kröfur um fréttamennsku. Eitt viðtal, engin gagnrýnin rödd og ósannreynanlegar tölur draga mjög úr fréttgildi.

Meginveikleiki greinarinnar er hversu einhliða hún er. Arna Sigrún Haraldsdóttir, stofnandi undirskriftarlista, fær ríflegt rými til að lýsa skoðunum sínum, með löngum tilvitnunum sem ná yfir langstærstan hluta textans. Borgarstjóri, sem tillagan kom frá, fær enga rödd; Taylors Tivoli, rekstraraðili hjólsins, er ekki spurður. Greinin nefnir að Samfylkingin mótmælti tillögunni og vísar í Egil Helgason og Unnstein Manuel, en ekkert sjónarmið þeirra sem styðja framhald rekstursins kemur fram. Fullyrðing viðmælandans um að hjólið sé „næstum alltaf tómt" er sett sem fyrirsögn fréttarinnar, sem gerir persónulega skoðun að meginramma greinarinnar án þess að notagögn eða rekstrartölur frá Taylors Tivoli séu borin saman við hana. Staðreyndin um 650 þúsund krónur á mánuði í afnotagjöld er staðfest upplýsing sem styrkir greinina, en umfram það er fátt sannreynanlegt. Blaðamaðurinn hefði auðveldlega getað leitað til fulltrúa borgarstjóra eða Taylors Tivoli og spurt um nýtingartölur. Án þess starfar greinin sem eins konar málsvörn undirskriftarlistans frekar en frétt.

Greinin er birt sem ritstjórnarefni undir flokknum „Innlent" en er í raun endurbirting á Facebook-færslu eins manns, Reynis Traustasonar. Inngangurinn er stutt samantekt á færslunni, og síðan er hún birt í heild sinni. Þetta er ekki fréttavinna heldur hráefni af samfélagsmiðlum, flutt til lesenda án nokkurs viðbótar samhengis, gagnrýninnar skoðunar eða mótvægis. Héraðsdómur Reykjavíkur er nefndur en ekkert er fjallað um rökstuðning hans; fullyrðingar Reynis um að dómurinn sé „hlaðinn hroða" og feli í sér „mannorðsmorð" standa algjörlega ómótmælt. Enginn lögfræðingur, fulltrúi ekkjunnar, sérfræðingur í læknarétti eða fulltrúi RÚV er spurður álits. Framsetningin er afar einhliða: fyrirsögnin sjálf notar orð Reynis sem staðhæfingu, og inngangurinn tekur skoðun hans góða og gilda án fyrirvara. Þegar fjölmiðill birtir svona hörð ummæli um dómstól, lögmann og ríkisútvarpið ber honum að bjóða hinum hliðinni svæði til andsvara, sérstaklega þar sem lögmaðurinn Sigurður G. Guðjónsson er nafngreindur og sakaður um „dylgjur um rasisma". Greinin hefði einnig átt að geta þess að Tómas er kallaður „hjartalæknir" í færslunni en er annars þekktur sem skurðlæknir, ásamt því að gefa lesanda grundvallarupplýsingar um dóminn sjálfan. Án þess að gera nokkuð af þessu virkar birtingin sem málsvörn fyrir einn aðila, ekki sem fréttamennska.

Styrkur greinarinnar liggur í gagnadrifnu yfirliti yfir stöðuna: flugtímareglur EASA, breytingar á samningi 2020, tölur úr fjárfestakynningu og uppsafnað tap Icelandair eru allt staðfestanleg gögn úr opinberum skjölum og ársreikningum. Ástráður Haraldsson ríkissáttasemjari er nafngreind heimild sem vitnað er beint til, sem er gott. Einnig er vísað í „heimildir fréttastofu" um að nýting flugmanna hafi farið umfram 640 flugtíma; það er ónafngreind heimild en venjan í kjarafréttum.

Veikleikarnir eru þó skýrir. Greinin leggur mikinn grunn að sjónarmiðum Icelandair um taprekstrinn, losunargjöldin og þörfina á auknu svigrúmi, en gefur FÍA aðeins óbeint rými í gegnum opinberar yfirlýsingar formannsins. Engin bein viðtalstilvitnun kemur frá FÍA eða einstökum flugmönnum; rödd stéttarfélagsins er aðallega endursögð. Á sama hátt fæst engin bein viðtalstilvitnun frá Icelandair sjálfu, þótt framsetning greinarinnar halli frekar að rökstuðningi félagsins. Sú framsetning er ekki hlutlaus: setningar eins og „flugmenn gáfu talsvert eftir" og „FÍA mun því væntanlega reyna að koma í veg fyrir" líta út eins og greiningar höfundar, sem er ásættanlegt í ritstjórnarefni, en fyrirsögnin og uppbygging greinarinnar halda engu að síður einhliða framsögn sem leggur meiri áherslu á rekstrarerfiðleika Icelandair en á sjónarmið starfsfólksins. Þá er losunargjaldatalan fyrir 2025 (35 milljónir dollara) sögð „árið 2025"; ef greinin er skrifuð í maí 2026 gæti þetta verið áætlun eða endanleg tala, en það er ekki tekið fram. Á heildina litið er þetta vel unnin viðskiptagrein með miklu samhengi, en jafnvægið hallast og rödd annarrar deiluhlið er ekki sótt af nægjanlegum krafti.

Sterkasta hliðin er sú að Vísir stundar hér eigin fréttaöflun: blaðamaðurinn lagði fyrirspurn fyrir ráðuneytið og fékk nákvæm tölulegt svar sem inniheldur leiguverð á fermetra, heildarleigufjárhæð, gildistíma samnings og nöfn samningsaðila (Framkvæmdasýsla ríkisins, Kolagata ehf., fjármálaráðuneytið). Tölurnar eru sannreynanlegar gegnum opinber gögn og FSRE. Þetta er vel unnin staðreyndafrétt.

Það sem veikir greinina er framsetningin. Fyrirsögnin „Nýtt húsnæði ráðuneytis Ingu kostar níu milljónir á mánuði" leggur áherslu á nafn ráðherra og háa fjárhæð, en meginniðurstaðan í efninu sjálfu er sú að nýja húsnæðið er ódýrara en það gamla. Sú staðreynd kemur ekki fram fyrr en í fjórðu málsgrein. Lesandi sem sér aðeins fyrirsögnina fær þannig villandi mynd af málinu; framsetningin gefur til kynna sóun í stað sparnaðar. Einnig hefði mátt skoða hvort leiguverðið sé sanngjarnt miðað við markaðsaðstæður á svæðinu og hvort samningsferlið (aðeins eitt húsnæði uppfyllti kröfur) veki spurningar um samkeppni. Enginn utanaðkomandi sérfræðingur eða annar aðili var spurður álits, en í stuttri staðreyndafrétt af þessu tagi er það ekki alvarlegur ágalli.

Greinin vísar í skýrslu Þróunarsjóðs námsgagna sem gefur umfjölluninni ákveðinn grunn, sérstaklega fullyrðinguna um að framlög til þróunar námsgagna séu innan við helmingur þess sem þau voru fyrir tveimur áratugum. Það er jákvætt að opinber gögn séu nefnd, þótt nánari tilvísun (ártöl, upphæðir) hefði styrkt sannreynanleika. Meginveikleiki greinarinnar er hins vegar hversu einhæf raddflóran er: ein heimild, skólastjóri Laugarnesskóla, ber nánast allt efnið. Hann setur fram pólitíska kröfu um að ríkið taki aftur við námsgagnagerð, og sú krafa stendur án mótvægis. Eðlilegt hefði verið að leita til mennta- og menningarmálaráðuneytisins, Kennarasambands Íslands eða annarra skólastjóra til að gefa lesandanum víðara sjónarhorn. Framsetning greinarinnar er frekar málsvörn en fréttaflutningur; fyrirsögnin endurspeglar afstöðu heimildarmannsins og sett er fram sem staðreynd að markaðurinn hafi brugðist, án þess að nokkur annar komi að til að meta þá fullyrðingu. Þetta er ekki óalgengt í íslenskri fjölmiðlun þegar rætt er við fagfólk á vettvangi, en af frétt sem birt er sem ritstjórnarefni má ætlast til að fleiri en einn aðili komi að.