Skiptir á makrílkvóta fyrir þorsk

Styrk greinarinnar má finna í því að blaðamaðurinn leitar beint til framkvæmdastjóra Vinnslustöðvarinnar og fær nákvæmar tölur um kvótaskiptin: 3.000 tonn af makríl á móti rúmum 1.400 tonnum af þorski. Binni er nafngreindur og talar opinskátt, þar á meðal um verðmyndin í Noregi og Færeyjum, og vísar í gögn frá Hagstofu Íslands sem lesandi getur að meginstefnu sannreynt. Þetta gefur fréttinni ákveðna stoð. Hins vegar er veikleikinn augljós: Sjómannasamband Íslands, sem hóf umræðuna með sinni gagnrýni á samfélagsmiðli, fær ekkert svigrúm til að svara fullyrðingum Binna. Hann mótmælir staðhæfingum sambandsins um verð í Noregi og Færeyjum, en lesandinn fær aldrei að heyra viðbrögð sambandsins við þeim mótmælum. Þá er ekki heldur reynt að fá óháðan aðila, svo sem sjávarútvegsráðgjafa eða hagfræðing, til að meta hvort rök Binna standist. Greinin virkar því eins og einhliða svarfærsla framkvæmdastjórans við opinberri gagnrýni, án þess að blaðamaðurinn vinni frekar úr efninu. Aðilinn sem keypti makrílkvótann er ónafngreindur að beiðni viðmælanda, sem er skiljanleg afstaða en þó takmarkandi fyrir gagnsæi skiptanna. Þrátt fyrir þessa annmarka er greinin vel skrifuð og nógu skýr til að lesandinn skilji hvaða sjónarmið er lagt fram.