Greinin er að mestu leyti kynningarviðtal við einn fulltrúa Arnarlax og gefur einungis hans hlið málsins. Ekkert sjálfstætt mat á þeim fullyrðingum sem fram koma er að finna — til dæmis eru staðhæfingar um gæðayfirburði íslensks lax gagnvart norskum og færeyskum laxi ekki studdar af utanaðkomandi sérfræðingum eða óháðum rannsóknum. Nokkrar töluleggar upplýsingar eru gefnar upp, svo sem innflutningur á laxi til Kína og hlutfall framleiðslu á einstaka markaði, en heimild þeirra er einungis þessi ein starfsmaður fyrirtækisins — engar opinberar eða óháðar gagnasafnstilvísanir eru gefnar upp.

Greinin líkist markaðsefni eða kynningartexta frekar en gagnrýninni fréttaskrifstofu. Engin sjálfstæð athugun er gerð á keppinautum eða hlutlæg samanburður við Noreg og Færeyjar, sem Linda ber saman við. Þar sem greinin er birt undir fréttaformi hefði mátt gera meiri kröfur um utanaðkomandi staðfestingu á lykilfullyrðingum og kynna gagnstæðar skoðanir, til dæmis frá geiranum í heild eða hagsmunasamtökum neytenda.

Greinin byggir að mestu leyti á sjónarmiðum eins aðila — formanns Kennarasambands Íslands — og er menntamálaráðuneytið ekki beint spurð um þær sértæku fullyrðingar sem Magnús Þór Jónsson gerir. Engin tilraun er gerð til að fá ráðuneytið til að svara því hvort það sé sammála skilgreiningunni á kennsludögum eða hvernig tölurnar í minnisblaðinu eru reiknaðar. Þetta þykir verulegur ágalli í ljósi þess að greinin lýsir í raun ágreiningi um staðreyndir.

Aðrar heimildir vantar algjörlega — til dæmis samanburðargögn frá OECD eða Evrópusambandinu um kennsludaga, sem hefðu gert lesanda kleift að dæma hvorum aðilanum mætti treysta betur. Magnús Þór er vitnaður í endurtekið og ítarlega, en fullyrðingar hans eru ekki kannaðar gagnvart óháðum gögnum. Þetta gefur greininni einslægt yfirborð þar sem sjónarmiðið sem kynnt er er óaðfinnanlegt að yfirbragði, en án þess að þriðji aðili staðfesti það eða geri samanburð.

Greinin er að mestu vel skrifuð og notar nafngreindar heimildir — einkum Karl Gauti Hjaltason — ásamt tilvísunum til greinargerðar tillögunnar sjálfrar. Þó er athyglisvert að enginn gagnstæður rödd er látin til máls, til dæmis frá mannréttindasamtökum, trúfélagasamtökum eða lagasérfræðingum sem gætu metið hvort tilvísun flutningsmanna til dóms Mannréttindadómstóls Evrópu um frönsku lögin sé rétt túlkuð. Það hefði styrkt greinina verulega.

Framsetning greinarinnar er að meginstefnu hlutlæg og gengur ekki út fyrir það sem heimildirnar segja. Þó er vert að benda á að sjónarmiðum þeirra sem gætu verið gagnlægast beinlínis áhrif af slíkri lagasetningu — t.d. múslímskar konur — er ekki gefið svigrúm til að tjá sig. Þetta er ekki alvarlegt brot, en það skilur eftir eyðu í heildarmyndina og lætur greinina líta út sem kynningu á tillögunni fremur en sem vandvirkri frétt.

Greinin er skrifuð sem greiningarpistill eða ritstjórnargrein en er í formi hlutlægrar fræðslugreinar, án þess að nafn höfundar eða sérfræðilegar heimildir séu tilgreindar. Engar heimildir eru nefndar — hvorki akademískar rannsóknir, lögfræðileg úrskurðarframkvæmd Evrópudómstólsins né sérfræðiálit — þótt um flókin lögfræðileg atriði sé að ræða. Þetta gerir lesendum erfitt um vik að staðreyna fullyrðingar greinarinnar eða meta trúverðugleika þeirra.

Að auki er greinin einungis sett fram frá einu sjónarhorni — þeirri afstöðu að sérlausnir séu í raun takmarkaðar og jafnvel vonlegar á sviðum einkavaldbærni. Engin gagnleg sjónarmiðargreining er í boði, til dæmis um tilvik þar sem ríki hafa fengið raunverulegar sérlausnir til lengri tíma. Greinin er ólokið — hún brotnar bókstaflega í miðri setningu — og það eitt og sér er alvarlegt gæðavandamál. Þótt innihaldið sé í meginatriðum í samræmi við þekkta lögfræðilega skilning á uppbyggingu ESB, gefur framin, heimildaleysi og einhlíður rökstuðningur til kynna að um áróðurslegt efni sé að ræða frekar en hlutlæga blaðamennsku.

Greinin byggir að mestu á framburði Sveins Andra Sveinssonar, lögmanns Quang Le, en hann er tekinn fram sem eina uppspretta ítarlegra fullyrðinga. Í grein kemur fram að hann sé ekki verjandi þeirra sem voru handtekin, sem vekur spurningar um grundvöll þekkingar hans á aðstæðum — þetta er hins vegar útskýrt, sem er gott. Lögreglan fær tækifæri til að svara og það svar er birt í grein, en það er stuttlægt og yfirborðslægt. Það sem vantar er frekari viðleitni til að fá staðfestingu á tilteknum fullyrðingum Sveins Andra, til dæmis hvort verjendur handtekinna einstaklinga hafi í raun ekki fengið tilkynningu, eða hvort hurðir hafi í raun verið brotnar upp — þetta eru alvarlegar sakir sem ekki eru studdar af öðrum heimild en lögmanninum.

Framsetning greinarinnar hallar nokkuð að sjónarmiði lögmannsins. Fyrirsögnin endurspeglar fullyrðingu hans um mismunun, sem er mjög ákveðin pólitísk og lagaleg staðhæfing, án þess að leggja áherslu á að þetta sé ósannað álit eins aðila. Ásökunin um kynþáttamismunun er alvarleg og á rétt á sér í fréttagrein — en túlkunin gefur í skyn að mismunun sé staðreynd fremur en fullyrðing. Þar mætti greina skýrar á milli tilvitnaðra skoðana og staðfestra þátta.