Valdbærni ESB og sérlausnir
Greinin fjallar um valdheimildir Evrópusambandsins, einkum einkavaldbærni þess, og hvernig sú skipan takmarkar möguleika aðildarríkja á varanlegum sérlausnum. Höfundur heldur því fram að aðildarviðræður snúist fyrst og fremst um samræmingu við fyrirliggjandi regluverk, ekki um mótun nýrra reglna. Greinin virðist ætluð sem pólítísk fræðsla í tengslum við umræður um hugsanlega aðild Íslands að ESB.
Greinin er skrifuð sem greiningarpistill eða ritstjórnargrein en er í formi hlutlægrar fræðslugreinar, án þess að nafn höfundar eða sérfræðilegar heimildir séu tilgreindar. Engar heimildir eru nefndar — hvorki akademískar rannsóknir, lögfræðileg úrskurðarframkvæmd Evrópudómstólsins né sérfræðiálit — þótt um flókin lögfræðileg atriði sé að ræða. Þetta gerir lesendum erfitt um vik að staðreyna fullyrðingar greinarinnar eða meta trúverðugleika þeirra.
Að auki er greinin einungis sett fram frá einu sjónarhorni — þeirri afstöðu að sérlausnir séu í raun takmarkaðar og jafnvel vonlegar á sviðum einkavaldbærni. Engin gagnleg sjónarmiðargreining er í boði, til dæmis um tilvik þar sem ríki hafa fengið raunverulegar sérlausnir til lengri tíma. Greinin er ólokið — hún brotnar bókstaflega í miðri setningu — og það eitt og sér er alvarlegt gæðavandamál. Þótt innihaldið sé í meginatriðum í samræmi við þekkta lögfræðilega skilning á uppbyggingu ESB, gefur framin, heimildaleysi og einhlíður rökstuðningur til kynna að um áróðurslegt efni sé að ræða frekar en hlutlæga blaðamennsku.
