Af hverju sjó­menn mættu mögu­lega segja „já“

Greinin er birt sem skoðanagrein og ber að meta sem slíka. Kjartan Jónsson lýsir sér sem framkvæmdastjóra Múltikúlti íslensku; gagnsæi um hagsmuni er þannig til staðar. Röksemdarfærslan er skýr: lóðrétt samþætting útgerðar og vinnslu leiði til tilfærslna sem dragi úr veiðigjaldi til ríkisins og launum sjómanna, og ESB-reglur gætu þvingað fram aðskilnað. Höfundur vísar í Samkeppniseftirlitið og fullyrðir að það hafi bent á „kerfislægt vandamál" í íslenskum sjávarútvegi; tilvísunin er sannreynanleg en ónákvæm, og ekkert skýrsluheiti eða dagsetning er gefin. Verðsamanburðurinn á uppsjávarfiski milli Íslands og Færeyja, þar sem „allt að þrefalt hærra verð" sé fengist í Færeyjum, er áhrifamikil fullyrðing sem ekki er studd tilgreindum gögnum. Sama á við um hliðstæðu við orkumarkaðinn og EES-reglur: ályktunin um að „sambærileg krafa" verði gerð um aðskilnað veiða og vinnslu er sett fram sem líkleg án þess að nokkur heimild styðji hana. Fordæmi Noregs er nefnt á gagnlegan hátt, en höfundur einfaldar norsku samningaviðræðurnar verulega og nefnir ekki að Noregur hefur aldrei verið ESB-ríki og aðstæður eru frábrugðnar. Hin pólitíska niðurstaða, að sjómenn ættu að kjósa „já" þann 29. ágúst, er skýr og heiðarleg; enginn reynir að dylja afstöðuna. Sem skoðanabútur stenst greinin ágætlega, en rökstuðningurinn hefði orðið sannfærandi hér ef fullyrðingar um verðmismun og afstöðu Samkeppniseftirlitsins hefðu verið studdar nákvæmum heimildum.