Hver á hug­myndina um tvö­falda þjóðar­at­kvæða­greiðslu?

Greinin er birt sem skoðun á Vísi og á að meta sem slíka. Sem rökfærsla stendur hún vel: höfundur byggir niðurstöðu sína á röð nafngreindra heimilda, dagsetninga og beinna tilvitnana í opinberar yfirlýsingar stjórnmálamanna. Vitnað er í viðtal Björgvins G. Sigurðssonar í DV 22. apríl 2002, ummæli Björns Bjarnasonar, Össurar Skarphéðinssonar, Þorsteins Pálssonar, Þorgerðar Katrínar Gunnarsdóttur, Sifjar Friðleifsdóttur, Birkis J. Jónssonar, Geirs H. Haarde, Árna M. Mathiesen, Bjarna Benediktssonar og Illuga Gunnarssonar. Þessi fjöldi heimilda, sem flestar eru sannreynanlegar í þingskjölum og fjölmiðlagrunnum, gerir rökstuðninginn óvenju traustan fyrir skoðanagrein. Samanburður á þingsályktunartillögu frá 2008 og þingsályktun frá 2026 er efnislegur og eykur upplýsingagildi textans. Það sem mætti gagnrýna er að höfundur hefur skýra niðurstöðu, þ.e. að Sjálfstæðisflokkurinn eigi ekki hugmyndina, og velur heimildir þannig að þær styðji þá niðurstöðu. Enginn fulltrúi Sjálfstæðisflokksins frá nútíma er látinn svara fyrir þá túlkun sem höfundur mótmælir; nútímakrafa flokksins um höfundarétt hugmyndarinnar er sett fram án beinna tilvísana í ákveðnar yfirlýsingar. Í skoðanagrein er það þó ekki alvarlegur annmarki, enda er formið gagnsætt. Heilt á litið er þetta vel unnin skoðanagrein þar sem rökin eru studd sannreynanlegum gögnum úr samtímaheimildum.