Fangelsi fyrir fjöl­skyldur - Ekki nota börn sem peð í pólitískri skák

Greinin er birt sem skoðun og þar gildir að meta röksemdafærslu og hugræna heiðarleika fremur en jafnvægi heimilda. Höfundur gerir gagnsætt að hún er ábyrgðarmaður undirskriftarlistans, sem er til bóta; lesandinn veit þegar í upphafi hvaðan vindurinn blæs. Meginstyrkur textans er tilvitnunin í varaþingmann Sjálfstæðisflokksins, sem höfundur notar á snjöllan hátt til að styðja eigin rök um að flutningur barna úr brottfararstöð í annað húsnæði breyti ekki eðli frelsissviptingarinnar. Vísað er í frétt RÚV sem uppruna upplýsinganna, sem er sannreynanlegt. Veikleikar eru þó nokkrir. Þegar höfundur segir „rannsóknir sýna" um áhrif frelsissviptingar á börn, er hvergi bent á hvaða rannsóknir eða hvaðan sú fullyrðing kemur; í skoðanagrein er slíkt ekki banvænt en dregur úr sannfæringarkrafti röksemdarinnar. Lýsingin á girðingum og gaddavírum er sett fram sem spurning en virkar sem staðhæfing án þess að nokkur heimild styðji hana; lesandinn veit ekki hvort þetta er ímyndun eða raunverulegar áætlanir. Fullyrðingin um að breytingartillagan „eigi ekki að birtast almenningi fyrr en eftir kosningar" stendur einnig án tilvísunar. Röksemdafærslan er skýr og vel byggð upp en ræður sig ekki alveg við þá freistingu að setja fram ósannreyndar ásakanir sem fullvissu. Sem málsvörn er þetta öflugt skrif, en sem rökstuddur pistill hefði textinn orðið sterkari ef fullyrðingar um staðreyndir væru betur studdar.