Saknar húsnæðismálanna í áherslum meirihlutans

Greinin er birt sem ritstjórnarefni en er í raun bein gagnrýni stjórnmálamanns á pólitískan andstæðing. Þetta er ekki viðtal í hefðbundnum skilningi heldur vettvangur fyrir eitt sjónarhorn, án nokkurs tilraunar til að ná í viðbrögð frá fulltrúum nýs meirihluta. Sanna fær rúm til að fullyrða að útboð á sorphirðu sé „alltaf óhagkvæmara fyrir íbúa" og að húsnæðismál vanti í áherslur meirihlutans; hvorugt er prófað eða vefengt af blaðamanninum. Fullyrðingin um sorphirðu er umdeild pólitísk skoðun sem sett er fram eins og staðreynd. Framsetningin er einsleit: sjö beinar tilvitnanir úr sömu heimild, engin rödd frá meirihlutanum, engin tilvísun í sjálft áhersluskjalið nema í gegnum túlkun Sönnu. Lesandinn fær ekki tækifæri til að meta hvort áherslurnar innihalda eitthvað um húsnæðismál eða ekki, heldur verður að treysta einungis á mat stjórnmálaandstæðingsins. Þetta er klassískt dæmi um einhliða umfjöllun sem gefur lesandanum skakka mynd. Að lágmarki hefði þurft að vitna beint í áhersluskjalið og leita eftir svörum frá meirihlutanum.