„Ekki eitt einasta barn bíður“

Greinin er merkt sem ritstjórnarefni en les sem endursögn á opnunarathöfn þar sem raddir ráðherra og forstöðumanns ráða öllu. Fullyrðingin „ekki eitt einasta barn bíður" er höfð sem fyrirsögn og er þar með sett fram sem viðurkennd staðreynd, en engin gögn eða tölur styðja hana: enginn fjöldi biðlista er nefndur, engin samanburðartala frá fyrri tíð og engin tilvísun í opinbera skýrslu eða úttekt. Þetta er áhugaverð pólitísk fullyrðing sem krefst sannreynunar, en blaðamaðurinn gerir ekkert til að staðfesta hana. Ekkert jafnvægi er í fréttinni: enginn sérfræðingur á sviði barna- eða fíknimála, enginn fulltrúi barnaverndarnefnda, enginn foreldri og enginn gagnrýnandi sem hefur tjáð sig um málaflokkinn fær að koma að orði. Ráðherra fær þannig vettvang til að draga upp jákvæða mynd án nokkurs mótvægis. Minnst er á mótþróa íbúa sveitarfélagsins og strok af heimilinu, sem sýnir að einhver tilraun var gerð til að koma viðbótarefni inn, en hvoru tveggja er meðhöndlað yfirborðslega. Framsetningin hallar eindregið í þá átt að halda fram velgengni ríkisstjórnarinnar, og án þess að ein óháð heimild sé nefnd, er erfitt að líta á þetta sem annað en óafmarkaða miðlun skilaboða ráðherra.