Þarf alltaf að vera að sekta fatlað fólk?

Greinin er birt sem skoðanagrein og höfundar eru gagnsæir um hagsmunaaðild sína, varaformaður og formaður Sjálfsbjargar. Það er styrkleiki. Rökstuðningurinn er skýr og vel uppbyggður: lagalegri undanþágu er lýst, vandamálið útskýrt með áþreifanlegum dæmum og tillaga sett fram. Isavia er nefnt sem skýrt dæmi og vísað til þess að fimm mínútna frest félagsins hafi verið gagnrýnt í áramótaskaupinu, sem gefur lesandanum viðmið til að sannreyna fullyrðinguna. Bílastæðasjóður Reykjavíkur er nefndur sem fordæmi og skráningarferlið útlistað nógu nákvæmlega til að lesandinn geti kannað málið sjálfur. Það sem mátti bæta: höfundar vísa margsinnis til „laga" sem tryggja greiðsluundanþáguna en nefna aldrei hvaða lög eða lagagrein um er að ræða. Fyrir skoðanagrein sem hvílir á lagalegri forsendu væri eðlilegt að tilgreina lögin, t.d. tiltekna grein umferðarlaga eða reglugerðar. Fullyrðingin um „fjölmörg dæmi" um sektir stendur án nokkurra talna eða tilvísana í skráðar kvartanir. Persónuverndarumræðan er afar yfirborðskennd: sagað er „það hlýtur að vera hægt" án þess að fjalla um raunverulegan lagaramma eða afstöðu Persónuverndar. Þetta veikir þá tillögu sem er kjarni greinarinnar. Engu að síður er rökin innbyrðis samkvæm og málstaðurinn skýr; sem skoðanagrein sinnir hún hlutverki sínu vel.